Dan toch eindelijk legaal??

Over het nu volgende onderwerp kan ik echt uren lullen, vooral omdat het mijn leven in grote mate heeft beheerst en het een flinke impact op me heeft gehad. Toch ga ik dat niet doen; dan zou het wel een heel lang verhaal worden. Daarom ga ik proberen om me te beperken tot de hoofdlijnen.

De begintijd

Eind jaren ’60 / begin jaren ’70 was mijn vader één van de allereerste pioniers op het gebied van de 27 Mc in Nederland. Antennes waren nog niet te koop, dus die maakte je zelf. De radio’s (‘bakkies’) werden illegaal geïmporteerd. Het groeide uit tot een clandestiene hobby die bij steeds meer fanatiekelingen populair werd en al snel ontstonden er grote, goed georganiseerde verenigingen, waarbij mijn vader de oprichter was van de afdeling Katwijk / Rijnsburg / Valkenburg. Daarnaast nam hij zitting in het hoofdbestuur van de landelijke overkoepelende organisatie; de VRA-NCBHC. Deze vereniging met tienduizenden leden stelde zichzelf tot doel om de 27 Mc-band te legaliseren.

27mc2

Eén van mijn vader’s eerste bakken in het begin van de jaren ’70; De Phantom 23

De politiek

Tja, die was niet echt coöperatief. De toenmalige staatssecretaris Van Hulten voelde er in het begin van de jaren ’70 niets voor om een deel van de 11 meter band (27 Mc) te legaliseren, omdat men aannam dat deze hobbyisten storing zouden veroorzaken. Yeah right, met 4 watt op AM zeker? Maar goed, hij hield zijn poot stijf. Er volgden grote protestdemonstraties in Den Haag en men zocht de landelijke media op. Zo heb ik mijn vader verschillende keren geïnterviewd gezien bij het NOS Journaal destijds. Hij was n.l. hèt gezicht van 27 Mc-Nederland. Man, wat ben ik daar nog steeds trots op!

Invallen

Intussen ging iedereen vrolijk met de hobby door. Ik maakte mijn eerste inval van de RCD (Radio Controledienst) mee toen ik een jaar of zeven was. Politie voor en achter het huis met getrokken vuurwapens (!) en natuurlijk de onvermijdelijke opsporingsambtenaar. Meestal waren dat nare mannetjes die er genoegen in schepten om (ook in hun vrije tijd) lekker piraatjes te gaan uitpeilen, ook al was er geen sprake van een klacht o.i.d., om vervolgens met een vieze grijns toe te kijken bij de inbeslagname. Mijn vader werd gearresteerd en meegevoerd.

En waarom?? Omdat hij met een zeer laag zendvermogen contacten legde met zijn vrienden…

27mc1

Idealisme

Mijn vader had er schijt aan! Idealisme is nu eenmaal een lastig iets om te verslaan en daarom werden alle activiteiten in het kwadraat voortgezet. Men deed niets fout, behalve dan een sterk verouderde wet overtreden, waarvan ze al talloze malen hadden verzocht deze te herzien en aan te passen naar het huidige tijdperk. Het zendvermogen van zo’n ‘bakkie’ was nog niet de helft van een huidige GSM.

1980

We nemen even een hele grote stap en belanden in het jaar 1980. De toenmalige staatsecretaris Neelie Smit-Kroes vond de rigide opstelling van haar voorganger maar totale onzin en binnen no-time werd er op een eerlijke manier onderhandeld met de belangenbehartigers. Dit resulteerde in de MARC, oftewel de Machtigingsregeling Algemene Radiocommunicatie, waarbij iedere Nederlander voor 35 gulden een jaarlijkse vergunning kon aanschaffen om een goedgekeurd ‘bakkie’ te gebruiken met slechts 0.5 watt uitzendvermogen en 22 kanalen op FM. Dit leverde haar de koosnaam ‘Moeder MARC’ op… 😉

Het was nog niet veel, maar het begin was er!  Later werden de zendvermogens en het aantal kanalen verder uitgebreid.

27mc4

Krantenadvertentie: Neelie bedankt!

Zendamateurs

Waar ik het in dit verhaal nog niet over heb gehad, zijn de gelicenseerde zendamateurs. Dat zijn mensen die een behoorlijke opleiding hebben gevolgd en dientengevolge legaal met veel meer zendvermogen op heel veel frequenties mogen uitzenden. In de tijd dat mijn vader aan het knokken was om voor ‘Jan de gewone man’ de mogelijkheid beschikbaar te maken om met een laag vermogen lokale contacten te maken bestonden ze ook al. Veelal waren ZIJ het die de RCD ‘hielpen’ door de 27 Mc-ers uit te peilen en te verlinken. Walgelijk!

Zelf trek ik hierbij graag het vergelijk met bepaalde mensen in de Tweede Wereldoorlog….

Freeband

Na de legalisering van de 27 Mc begon men ook de z.g. zijbanden van de 11 meter golflengte te ontdekken. Deze banden zijn sterk vergelijkbaar met de banden waar ook de ‘legale amateurs’ op werken, maar bevinden zich op andere frequenties. Hierop bevonden / bevinden zich de serieuzere ongediplomeerde zendamateurs, die er met professionele apparatuur in slagen om wereldwijde contacten te maken op de kortegolf. Dit gedeelte van de band wordt ook wel aangeduid als de z.g. ‘freeband’, omdat hij eigenlijk aan niemand toebehoort.

Maar je raadt het al; het is illegaal…

Eigenlijk is hier sprake van een soort gedoogbeleid. Zolang je maar geen storing veroorzaakt laten ze je redelijk met rust. Het Agentschap Telecom (de vroegere RCD) rijdt alleen maar op klachten. Daar bevind ik mij dus al zo’n 40 jaar. Ik houd altijd mijn zendvermogen binnen de perken en beschik over goed afgefilterde apparatuur. Maar goed, je blijft natuurlijk beperkt tot de 11 meterband, terwijl je ook wel eens flink hoger of lager in de frequenties wil werken…

Dan toch maar een licentie?

Een aantal maanden geleden vroeg ik me dat inderdaad af, want ik wilde méér! Ik werd echter geplaagd door pijnlijke herinneringen, zoals hierboven beschreven. Waren het niet de ‘legale zendamateurs’ die mijn vader destijds lieten arresteren?? Wil ik wel van zo’n club deel uitmaken? God, wat ben ik kwaad geweest op die etterbakken!

Toch heeft er gedurende al die jaren een verandering plaatsgevonden. Inmiddels is het zo, dat vele ex-piraten hun licentie hebben behaald. Daarnaast is het -omgekeerd-  zo, dat vele gelicenseerde amateurs het toch wel erg leuk vinden om stiekem ook op de freeband te werken. Het loopt m.a.w. dus wat meer door elkaar heen en de grote verschillen tussen die twee beginnen wat te vervagen. De nadruk ligt heden ten dage steeds meer op de hobby en wat minder op de reglementen, al mag je dat nooit hardop zeggen.

yaesu

Dit wordt de nieuwe na mijn diplomering… 🙂

Dat heeft mij uiteindelijk doen besluiten om voor mijn N-licentie te gaan. Ik ben al een tijd aan het studeren en iedereen die mij op Facebook volgt, heeft al heel wat oefenexamens de revue zien passeren.

Vanmiddag heb ik me aangemeld voor het eindexamen. Dat zal plaatsvinden op 2 september 2020 in Veldhoven. Gezien mijn verleden en reputatie mag dit gerust worden betiteld als een gigantische mijlpaal! Gert legaal….

Pap,

19AT150, this is 19CT006

My new official callsign is going to be: PD0CT

(Papa Delta Zero Charlie Tango)

Do you copy?

 

 

Motorcenter Haarlemmermeer

Vandaag heb ik de ‘Soes’ weer opgehaald na een grote beurt bij Motorcenter Haarlemmermeer in Nieuw-Vennep.

Ik kende de tent eigenlijk helemaal niet, maar na een veelbelovende tip van Marcel van Dijk (waar mijn auto in onderhoud is) besloot ik om Iwan Schuurman (de eigenaar van MCH) deze klus te gunnen. Iwan werkte ooit bij Marcel als automonteur, maar besloot later toch voor de motorbranche te kiezen. Inmiddels heeft hij dus zijn eigen goedlopende bedrijf, v.z.v. alle toeters en bellen.

MCH logo

Iwan is een liefhebber en wat mij betreft is dat een ‘must’ om je fiets ergens in onderhoud te geven. Bij auto’s is dat belangrijk, maar bij motoren is dat zelfs cruciaal. Hij is terecht trots op zijn werk en denkt met je mee. Kijk, daar hou ik van he?

EERLIJK

Bij zo’n zaak als MCH hoef je er niet over in te zitten of je belazerd wordt, zoals dat bij vele ‘officiële dealers’ helaas wel vaak het geval is. Hij heeft echt heel veel verstand van zaken en geeft je een eerlijk advies. Wanneer iets niet nodig is, zal hij het ook niet uitvoeren. Service op maat dus. Zo heeft hij (in overleg met mij) besloten om de remblokken aan de voorzijde nog niet te vervangen. Aan de telefoon zei hij: “Ze zijn ongeveer op de helft, maar ik weet dat je weinig kilometers per jaar maakt, dus nu vervangen is zonde. Maarre… als je onverhoopt toch meer gaat rijden dan gepland, geef me dan even een belletje. Dan gaan we ze alsnog tussentijds vervangen. En anders zijn ze volgend jaar aan de beurt…”

20190302_150823

Had ik het al over de prijs gehad? De offerte bij de dealer kwam uit op (minstens) € 600,- maar dan moesten ze geen onverwachte dingen tegen het lijf lopen, anders kon het wel richting de € 800,- gaan. Bij MCH werd de rekening afgetikt op € 379,-….

EVEN SCHRIKKEN

Toen ik vanmiddag de ‘Gixxer’ ging ophalen schrok ik wel even van Iwan’s bevindingen. Hij had van het hele onderhoud foto’s gemaakt en de oude vloeistoffen bewaard. De motorolie, koelvloeistof en remolie bleken al een tijd lang niet vervangen te zijn. Ook de bougies waren tot op de draad versleten en vonkten zelfs buiten de elektrodes!

HUH??

Deze motor heb ik in december 2018 aangeschaft bij een (niet nader te noemen) bekend landelijk keten van officiële motordealers. Daar betaal je afleveringskosten, wat o.a. inhoudt dat hij ook een afleverbeurt krijgt. Nou, ik heb nieuws voor je: er was geen reet aan gedaan! Iwan liet me foto’s zien van de remolie (!) voor en na de verversing. Ervoor was de kleur troebel bruin en erna helder geel. REMOLIE he??

De garantie dat je stoppers je behoeden voor een enkele reis naar de Intensive Care… 😦 Ongelooflijk!

IMG-1269 (2)

GEEN SCHADE

Ik was bezorgd en vroeg hem of de oude carterolie niet had gezorgd voor schade aan het motorblok. Hij lachte en zei: “Bij een supersport? Nee joh, die blokken gaan nooit kapot, zeker niet bij Suzuki en Yamaha. Maak je geen zorgen, je motorblok verkeert weer in perfecte conditie. Je hebt er echt heel weinig kilometers op staan, maar het was wel de hoogste tijd dat er groot onderhoud aan werd gepleegd!”

Dit is dus al de tweede keer dat ik door een ‘dealer’ ben belazerd. Ik heb het ook al eens meegemaakt met een eerdere auto. Wat een smeerlappen! Sinds die tijd kies ik voor merk-onafhankelijke bedrijven met een goed imago en goede recensies. Dat had ik kennelijk ook beter bij de aanschaf van deze motor moeten doen. Gelukkig was ik er op tijd bij en heeft het geen schadelijke gevolgen gehad…

racing logo

Het behoeft geen nader betoog dat ik ontzettend blij ben met zo’n zaak als MCH. Ik heb in de loop der jaren te maken gehad met veel bedrijven en ben (door schade en schande) inmiddels uitstekend in staat om te concluderen dat eerlijke en oprechte service nou niet bepaald wordt verleend door merkdealers.

Auto onderhoud? Ga naar Marcel van Dijk in Nieuw-Vennep of Auto Romviel in Hillegom.

Motor onderhoud? Ga als een speer naar Motorcenter Haarlemmermeer in Nieuw-Vennep! 😉

 

 

 

 

 

 

 

Bizarre tijden (2)

In navolging op mijn vorige post is het alweer tijd voor een tweede blog met hetzelfde onderwerp. De ontwikkelingen volgen elkaar in razendsnel tempo op…

Tijdens mijn werk heb ik al regelmatig te maken gehad met COVID-19 patiënten. Sommigen waren verdacht, bij anderen stond het al vast. De sfeer binnen de dienst is overigens helemaal oké. Het lijkt zelfs wel of er meer cohesie bestaat dan ooit tevoren. Op zich niet zo gek; we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Eigenlijk zien we er allemaal tegenop om weer die ‘brandhaard’ in te gaan, wetend dat we grote risico’s lopen. En tòch doen we het gewoon! Dat schept een soort band…

covid 19

Kelly zit thuis gedetineerd. In het Verenigd Koninkrijk is er sinds vandaag sprake van een totale lockdown. In mijn vorige blog sprak ik mijn verontwaardiging nog uit over het feit dat die Engelse scholen maar open bleven, omdat ene meneer Johnson (Trump versie 2.0) het allemaal maar onzin vond om goed op de crisis te anticiperen. Kort na mijn postje werden alle scholen per direct gesloten voor het GEHELE resterende schooljaar! En nu zit inmiddels dus het hele land op slot…

Je mag gerust van me weten dat ik me onbehaaglijk voel, in meerdere opzichten. Allereerst vanwege mijn dochter. Ik kan gewoon Engeland niet meer in. En al zou ik dat wel kunnen, dan mag het weer niet van mijn werkgever, want het is ons verboden om de Nederlandse grenzen te overschrijden. Dat is de pest van een beroep als dit.

Daarnaast ligt de NHS (National Health Service) gigantisch op zijn reet. Er heerst daar een grote onder-capaciteit. Wie gaat mijn dochter helpen wanneer haar iets overkomt??

79801413_1176195102579559_4117758255332065280_o

We bellen regelmatig en heel vaak krijg ik berichtjes van haar waarin ze haar bezorgdheid uitspreekt over mij. Ik ken haar héél goed en ik weet dat ze er over inzit dat ik wel eens besmet zou kunnen raken. Telkens opnieuw verzeker ik haar weer van het feit dat we strikte veiligheidsprotocollen volgen, maar het laat haar niet los. Ik heb -nu meer dan ooit- de behoefte om bij haar te zijn, maar dat KAN verdomme niet!

Anderzijds voel ik me onbehaaglijk vanwege het feit dat alle dingen die voorheen zo normaal waren nu niet meer mogelijk zijn. Alles is dicht, je kunt geen kant op. Af en toe gaan Lia en ik een frisse neus halen, waarbij we (uiteraard) de contactregels goed in acht nemen, maar dat is dan ook je enige verzetje. Ik ben blij dat ik twee dagen geleden nog naar de kapper ben gegaan, want zelfs die moest nu ook zijn deuren sluiten…

We leven in een onwerkelijke wereld en dat bevalt me voor geen meter, in vele opzichten. Voor het virus op zich ben ik niet zo bang. Ik weet nagenoeg zeker dat hij ook bij mij aan de deur zal kloppen. Op zich niet verkeerd, want dat betekent dat ik deel zal uitmaken van de groeps-immuniteit. Ik ben een gezonde vent met een goede weerstand, dus waarschijnlijk blijft het bij een snottebel. Aan de andere kant: je weet het nooit. Er zijn ook jonge, gezonde mensen aan de beademing op de IC terecht gekomen.

stay strong

Waar ik me wèl druk om maak zijn de gevolgen voor onze economie. Gaan we dit te boven komen? Dit heeft een impact van jewelste, waarbij veel kleine bedrijfjes failliet zullen gaan…

Ik wil besluiten met het feit dat ik ZO blij ben met de nieuwe maatregelen van de regering! Maak het maar strafbaar wanneer een stelletje egocentrische asocialen de RIVM-adviezen niet in acht nemen! Wel klappen voor de hulpverleners, maar de volgende dag gewoon lekker bovenop elkaar klitten op het strand of in een bos… 😦

Laten we hopen dat dit snel voorbij gaat en we ons normale leven weer kunnen hervatten.

Maar iets in mij zegt dat dit nog wel eens heel lang kan gaan duren…

 

 

 

Bizarre tijden

Het zijn rare tijden…

Het COVID-19 virus (Corona) grijpt snel om zich heen. Als professioneel hulpverlener heb je daar uiteraard (zeer) direct mee te maken.

Inderdaad; ik heb al een aantal sterk verdachte Corona-patiënten in de auto gehad en daarmee loop je zelf ook een flink risico. Een risico dat overigens wordt beperkt door een goed protocol, waardoor je weet hoe je kunt ontsnappen aan dit klote-beestje. Dit is echter niet waterdicht, dus het risico blijft…

corona

Op zich ben ik niet zo bang voor het virus zelf en wat de uitwerking op mij zal zijn. Waar ik wèl bang voor ben, is het feit dat ik iemand met een wat lagere resistentie waar ik van hou besmet.

Daarnaast maak ik me zorgen over mijn dochter in Engeland. Die halve gare Boris Johnson is de mening toegedaan om scholen niet te sluiten, want hij wil het virus zijn gang laten gaan, om er maar zo snel mogelijk van af te zijn. In eerste instantie is daar iets voor te zeggen, ware het niet dat er dan een piek in besmettingen zal optreden waardoor de ziekenhuizen de patiëntenstroom uiteindelijk niet meer aankunnen. Dit zal dus levens gaan kosten. Hopelijk komt die idioot nog tot inkeer; iets dat ik niet uitgesloten acht, want zijn zienswijze staat onder grote druk.

20190615_183356

Mijn trip naar Kelly op 26 mei staat overigens tweeledig ook onder grote druk. Enerzijds vanwege het feit dat het mij -als werknemer van de RAV- momenteel verboden is om de landsgrenzen te verlaten. Ik moet dus verplicht in Nederland blijven tot (in ieder geval) 6 april en waarschijnlijk nog later, want dit kan worden verlengd en dat zal waarschijnlijk ook het geval zijn. Anderzijds omdat Engeland tegen die tijd wellicht haar grenzen zal sluiten.

De reis en het verblijf zijn al geboekt en betaald, maar het gaat me niet om de kosten. Waar het me wèl om gaat is dat ik zeer waarschijnlijk niet naar mijn dochter kan door dit godvergeten kutvirus en de regeltjes die daarbij horen! Ik zie haar maar twee keer per jaar en dit keer betreft het ook nog eens haar ‘verjaardags-trip’…

i feel bad

Het mag duidelijk zijn: Corona houdt iedereen in haar greep. Ik ken eigenlijk niemand die in mindere of meerdere mate niet wordt geraakt door deze pandemie. We moeten hier met z’n allen gewoon doorheen.

Tenslotte nog wat tips, aangezien half Nederland nog steeds niet weet wat de beste methodes zijn om dit virus te weren:

  • Was je handen regelmatig
  • Vermijd dichtbij-contacten zoveel mogelijk!
  • Maskers hebben geen zin! Bijna alle kapjes die je als particulier kunt kopen bieden geen bescherming tegen COVID-19, ook al beweren de ‘verkopers’ anders

Ach ja, Lia en ik zouden onze verjaardagen gezamenlijk vieren met een 20-tal vrienden in een wok-restaurant. Dat zal mogelijk ook geen doorgang kunnen vinden, evenals mijn voorgenomen leuke tijd met Kelly.

Laten we hopen dat dit virus een snelle dood sterft, want ik ben er nu al helemaal klaar mee, zowel privé als beroepsmatig… 😦

 

Biefstukreepjes met prei, appel en mosterd

Dit roerbakgerecht bestaat uit een opvallende combinatie van ingrediënten, maar neem maar van mij aan dat je je vingers erbij opeet! Als bijgerecht kiezen we dit keer voor tagliatelle, oftewel lintmacaroni. We beginnen maar even met het boodschappenlijstje.

Ingrediënten (voor vier personen):

  • 400 gram biefstuk
  • 4 flinke preien
  • 2 appels (Jonagold is prima, maar een ander mag ook)
  • olijfolie
  • 4-6 eetlepels cognac of vieux
  • 2 Maggi blokjes
  • 6 eetlepels rundvleesfond
  • 3 flinke eetlepels mosterd
  • 2 deciliter slagroom
  • peper
  • zout
  • knoflookpoeder
  • 1 eetlepel fijngehakte peterselie (gedroogd mag ook)
  • ongeveer 350 gram tagliatelle (of andere pasta)
  • beetje boter of margarine
20200122_143127

De meeste ingrediënten

Zoals bij al mijn recepten, geldt ook hier weer dat de hoeveelheid ingrediënten zelf in te vullen is, al naar gelang je persoonlijke smaak. Over smaak valt tenslotte niet te twisten. De één houdt van scherp, de ander van zout en zo kunnen we wel even doorgaan. Dit is dus de manier waarop ik het maak, maar dat hoeft niet persé de jouwe te zijn.

De boodschap is dus: blijf proeven, wanneer je lekker staat de roerbakken!

Voorbereiding:

  • Snijd de preien in ringen en was ze
  • Schil de appels, verwijder het klokhuis en snijd het vruchtvlees in stukjes
  • Snijd de biefstuk in smalle reepjes en bestrooi ze met wat peper, zout en knoflookpoeder
  • Vul een flinke kookpan met water en voeg alvast voldoende zout toe
20200122_162428

Het lijkt aanvankelijk een enorme hoeveelheid prei, maar het zal slinken als een gek

Bereiding:

  • Breng de pan water aan de kook en kook de pasta volgens de aanwijzing op de verpakking (de meeste tagliatelle kookt ongeveer 8 minuten)
  • Verhit een diepe wok of koekenpan en schenk de olijfolie er in (een andere soort mag ook)
  • Wanneer de olie goed heet is, bak je al omscheppend gedurende 1 minuutje de biefstukreepjes rondom bruin (Niet langer, want het vlees moet hierna n.l. nog een tijdje meesudderen en dan zou het te droog worden)
  • Schep het vlees met een schuimspaan uit de pan en leg het even op een bord
  • Bak de prei en de appel gedurende enkele minuten in het bakvet totdat het redelijk begint te slinken (blijf omscheppen)
  • Voeg de cognac/vieux toe en vlak daarna de vleesfond, de mosterd, het slagroom en de Maggi blokjes (het liefst verkruimeld)
  • Breng alles weer aan de kook en roerbak alles totdat de gewenste textuur is bereikt (de één houdt van beetgare groenten, de ander van wat zachtere)
  • Nu is het tijd geworden om het gerecht alvast op smaak te brengen met peper, zout en knoflookpoeder (blijf roeren en blijf proeven)
  • Voeg het vlees weer toe en roer alles goed door elkaar heen
  • Warm het gehele gerecht nog even goed door
  • Giet intussen de pasta af en roer er een paar flinke klonten boter doorheen om plakken te voorkomen
  • Strooi de peterselie over het gerecht in de wok/koekenpan
20200122_173507

De pasta aan de kook (en een wijntje voor de kok) 🙂

I.p.v. zout, kun je bij het koken van de pasta ook Maggi blokjes gebruiken. Dan kook je het eigenlijk in een lichte bouillon.

Ik kan me zomaar voorstellen dat je geen cognac in de voorraadkast hebt staan en ook geen zin hebt om voor dit gerecht zo’n grote, dure fles te kopen. Maak je geen zorgen! Bij de slijterij van de supermarkt verkopen ze ook kleine flesjes. Ik gebruik bovendien vieux en geen ‘echte’ cognac. Vieux is ook cognac, alleen wordt dat gemaakt in Nederland en mag het om die reden niet de naam ‘Cognac’ dragen. Voor minder dan €4,- ben je al klaar…

20200122_164501

Klaar!

Tip:

Vleesfond is eigenlijk een soort geconcentreerde bouillon. Het is zeer beperkt houdbaar (drie dagen in de koelkast na openen) en je gebruikt het nu niet bepaald elke dag. Aangezien je slechts enkele eetlepels in dit gerecht gebruikt, heb je natuurlijk veel over. Zonde om weg te gooien!

Je kunt het prima invriezen. En om een hoop geknoei met losse bakjes te voorkomen, doe ik het in een ijsblokjes-houder. In mijn geval is het formaat van de vakjes exact even groot als een eetlepel-hoeveelheid, dus dat is makkelijk doseren wanneer je het de volgende keer weer nodig hebt… 😉

 

 

Goeie deal!

Vandaag heb ik echt een bizarre wereld-deal gesloten via Marktplaats!

Ik was al een tijdje op zoek naar een high-end cassettedeck. De term ‘high-end’ staat in de HiFi wereld voor het beste van het allerbeste. Beter dan dit kun je dus niet krijgen. Nu wil ik niet 1-2-3 beweren dat mijn nieuwe aanwinst ook daadwerkelijk behoort tot deze klasse (daar is heel veel voor nodig), maar hij maakt zeker deel uit van het hoogste top-segment.

Het verleden

Ik heb ontzettend veel archiefmateriaal uit mijn radioverleden op cassette staan. Meestal betreffen dat originele programmabanden (de shows werden 9 van de 10 keer van tevoren opgenomen), maar ook z.g. airchecks, oftewel live opnames van de radio, uit de tijd dat ik mijn leven sleet onder het pseudoniem Gert Zomerveld.

We hebben het hier over ongeveer honderd overgebleven Zomerveld Horizontaal-shows (ik heb er bijna 2000 gedaan) en talloze andere programma’s op Jupiter Radio, Radio Hit-FM, Radio Rijnsburg, Radio Mebora, West Coast Radio, enz. enz.

meboralogo

Het logo van het station waar ik de warmste herinneringen aan heb…

Dat wil ik (voor een deel) digitaal remasteren en als mp3 opslaan, om het wellicht later via mijn cloud te publiceren als een soort online-museum. Het probleem is echter dat het overgrote deel van deze analoge geluidsdragers de tand des tijd niet goed heeft doorstaan en dus nauwelijks nog afspeelbaar was, althans niet op mijn huidige deck met meer dan 8000 draai-uren. Cassettebanden worden n.l. steeds slechter naarmate de tijd verstrijkt… 😦

De Marantz SD-63

Om op de essentie van dit verhaal terug te komen: ik heb voor een habbekrats de legendarische Marantz SD-63 weten te bemachtigen voor een prijs die aan het belachelijke grenst. Direct na het publiceren van de betreffende advertentie op Marktplaats ben ik er bovenop gedoken en ja hoor, ik had beet! Ik was voor de verandering een keer op tijd. Ik herkende het apparaat direct en kon bijna niet geloven dat hij voor zo weinig werd aangeboden, dus ik dacht dat er vast wel iets mis mee moest zijn.

sd_63_01

De Marantz SD-63

Na contact met de verkoper te hebben gezocht, kreeg ik wat meer vertrouwen in de deal. Het was een nette kerel en ik had sterk de indruk dat hij niet wist wat hij nu precies verkocht. Ze zijn bijna niet meer te koop, maar als je er nog eentje aantreft op b.v. eBay, betaal je er echt honderden dollars voor. De kwaliteit en duurzaamheid van dit apparaat zijn n.l. enorm goed en dat maakt hem zeer gewild bij de freaks.

Ik verbaasde me over het feit dat hij niet wat meer research had gedaan v.w.b. de vraagprijs…

hoofddorp

Klein stukkie rijden…

Hij woonde hier zo’n 15 km vandaan, dus dat was gunstig. Ik ben meteen in mijn tomaat-op-wielen gesprongen om kennis te maken met het apparaat. Ik was onmiddelijk verkocht, maar ik bleef mijn pokerface opzetten, zo van: ik kom hier ff een tweedehands ouderwets cassettedeckje ophalen, stiekem wetend dat ik een goudmijntje had aangeboord.

Beter dan dit wordt het nauwelijks

De SD-63 is een deck met (uiteraard) Dolby B en C, MPX, HX-pro, regelbare BIAS en drie koppen. Maar dan het bandtransport-mechanisme: dat is van ongeëvenaarde kwaliteit! Dit loopwerk kan nauwelijks kapot, zelfs niet na 27 jaar (want zo oud is hij).  Wanneer je hem start hoor je niet ‘tik’, zoals bij de meeste decks, maar meer zoiets als ‘kloink!’ Een degelijk werkpaard dus, met bovendien zeer goede specs, zelfs naar de huidige maatstaven.

Marantz

Daar staat-ie dan 🙂

Hij staat inmiddels aangesloten en guess what? Het ding draait, speelt en oogt letterlijk als nieuw! Ouwe banden die door mijn vorige deck letterlijk werden uitgekotst (zweven, vastlopen, band opvreten) draait hij fluitend af, met bovendien een ontzettend goede geluidskwaliteit!

Ik zal je maar niet vertellen wat ik ervoor heb betaald, want dan moet ik me eigenlijk heel diep schamen. Hou de daadwerkelijke waarde maar ongeveer op het 20 tot 30-voudige, wanneer ik ff een korte berekening maak.

You win some, you lose some, but this time I definately won… 😀

 

 

 

Chili con Carne

Mijn buurvrouw was nogal te spreken over de manier waarop ik Chili con Carne maak. Ze vroeg mij naar het recept.

Zelf creëerde ze het altijd naar de maatstaven van Jamie Oliver, maar dat vond haar betere helft niet te pruimen. Nu is het zo, dat die top koks nogal eens willen doorslaan aangaande hun receptuur, terwijl een goede Chili zich juist kenmerkt door de kunst van het weglaten. Sterker nog: dit is werkelijk één van de simpelste gerechten om te maken.

Als ik mijn recept dan toch moet typen, kan ik hem net zo goed publiceren als blog, zodat anderen er wellicht ook hun voordeel mee kunnen doen… 😉

Benodigdheden (voor 4 personen):

  • 400 gram rundergehakt (bij voorkeur mager, maar dat hoeft niet persé)
  • 2 kleine blikjes tomatenpuree
  • 4 flinke tomaten
  • 1 grote rode paprika
  • 1 grote ui
  • 1 groot blik kidneybonen (680 gram)
  • 1 klein blikje/potje mais
  • 1 zakje Chili con Carne mix (ik gebruikte dit keer die van Knorr)
  • Sambal Oelek
  • Knoflookpoeder
  • Kopje water
  • 400 gram witte rijst
  • Olijfolie
  • Zout

De hoeveelheden die ik hierboven noem zijn nogal globaal. Uiteraard kun je variëren, afhankelijk van je eigen smaak. Een groot blik kidneybonen zoals ik in het rijtje heb staan is vaak niet te krijgen (ook niet in mijn supermarkten). Neem in dat geval gewoon twee wat kleinere blikken en gebruik wat je nodig denkt te hebben, ook weer afhankelijk van je smaak. Wees met de kidneybonen echter zeker niet te zuinig! Dit vormt n.l. één van de hoofdingrediënten…

Veel mensen gebruiken overigens bruine bonen i.p.v. kidneybonen. Dit is absoluut not done!

En voor de puristen onder ons die het helemaal niet eens zijn met de keuze om met een kant en klare mix te werken; dat is bullshit. Wanneer je het zelf gaat samenstellen kom je uiteindelijk tot hetzelfde resultaat; je bent er alleen een uur langer mee bezig. Gemak dient de mens…

Sommige mensen prefereren ook het versnipperen van Spaanse peper boven het gebruik van sambal. Be my guest! Dit betekent voornamelijk wederom extra werk, want sambal is niets anders dan gepureerde Spaanse peper waar wat olie aan toegevoegd is. Maak het jezelf niet moeilijk!

chili 2

De mix van Knorr

Voorbereiding:

  • Zorg ervoor dat alle blikken alvast open en afgegoten zijn
  • Snij de paprika in kleine blokjes van ongeveer 1 cm (gebruik echt alleen het rode gedeelte)
  • Snij de ui en de tomaten in grotere stukjes
  • Zet een grote pan water met voldoende zout op het vuur
  • Doe een flinke scheut olijfolie in een diepe wok of koekenpan en zet deze ook op het vuur

Bereiding:

  • Wanneer het water kookt doe je de rijst in de pan water met zout. Kook de rijst volgens de aangegeven tijd op de verpakking (dit scheelt per merk)
  • Wanneer de olie heet is, doe je het gehakt in de wok en rul je dit met een vork tot het redelijk bruin is. Het hoeft nu zeker nog niet helemaal gaar te worden, want het bakt voorlopig nog wel even mee. Zorg ervoor dat je het daadwerkelijk ook RULT; we willen geen grove / grotere stukjes!
  • Voeg de tomatenpuree toe en roer dit goed door de gehakt
  • Voeg de paprikablokjes toe en bak dit al omscheppend een minuutje of twee mee
  • Voeg de tomaten- en de ui-stukjes toe en blijf omscheppen
  • Voeg de kant en klare (Knorr-) mix toe en roer deze goed door het gerecht
  • Blijf nu net zolang kleine beetjes water toevoegen tot de gewenste dikte is bereikt
  • Voeg de kidneybonen en de mais toe en blijf omscheppen
  • Voeg knoflookpoeder en sambal toe naar smaak (wees zeker niet te zuinig hiermee)
  • Roer alles nog een keer goed door en zet het op een laag pitje
  • Wanneer de rijst klaar is, giet je deze af en laat je hem nog een minuutje of 10 met een gesloten deksel in de pan zitten (wel af en toe even omroeren)

Het voordeel van dit gerecht is, dat je het naar hartenlust op een laag vuurtje nog even kunt laten napruttelen in de wok / koekenpan. Soms is dit nodig om de paprika nog wat zachter te laten worden en sowieso om het heet te houden omdat de rijst misschien nog niet helemaal klaar is.

chili

Pruttel-pruttel…. 😉

Vooral bij dit gerecht is het belangrijk om te blijven proeven tijdens het koken. Smaken verschillen, dus je moet je niet letterlijk aan mijn recept houden. Dit is n.l. de wijze waarop ik het persoonlijk het lekkerst vind smaken. Maak het dus zoals jij het lekker vindt en pas de ingrediënten aan naar je eigen smaak! Wanneer het b.v. volgens jou iets te zurig wordt, kun je nog wat extra knoflookpoeder toevoegen en zelfs (geloof het of niet) wat poedersuiker.

Serveer de Chili en de rijst apart en drink er een lekker rood wijntje bij.

Eetzuhhhh! 😀

 

 

 

Bye bye 2019

Zoals dat elk jaar inmiddels gebruikelijk is, laat ik ook deze keer weer de afgelopen twaalf maanden nog eens voorbijtrekken in blog-vorm.

Terwijl ik dit zit te typen realiseer ik me opeens dat 2019 eigenlijk helemaal niet zo’n bijzonder jaar was. Er zijn m.a.w. geen extreme zaken de revue gepasseerd; iets dat in mijn geval een klein wonder genoemd mag worden. Iedereen die me al wat langer en beter kent, weet dat ik op diverse vlakken een nogal turbulent leven achter de rug heb waarover genoeg te melden zou zijn in een blog.

Easy-Going (2)

Ik ben blij dat het momenteel een stuk tammer is, want dat zorgt voor veel rust in m’n kop. Daarom wordt dit misschien een ietwat saai verhaal.

Gelukkig maar…

Toch kan het nooit kwaad om nog eens terug te blikken op de afgelopen periode, om zodoende je leven eens op een rijtje te zetten en wellicht je zegeningen te tellen.

Kelly

Het is ruim 6½ jaar geleden dat mijn dochter naar Engeland verhuisde, samen met haar moeder. Ik bezoek haar doorgaans twee keer per jaar; rond kerst en rond haar verjaardag (begin juni). Ook in juni 2019 hebben we samen weer een leuke tijd gehad. Ik boek altijd een hotel voor ons tweetjes in de plaats waar ze woont. Dat is Croydon; een voorstad van Londen.

20190812_163241

Kelly op het Katwijkse strand – augustus 2019

In augustus heb ik haar ook nog even gezien tijdens een bliksembezoek aan Nederland. Het was de eerste keer dat ze hier was sinds 2014. We zijn al haar ‘oude’ plekjes weer eens langsgegaan en dat was erg leuk, maar ook best wel emotioneel.

2019 was tevens het jaar waarin ze haar Highschool-periode afsloot. Momenteel volgt ze Sixth Form; dat is het Engelse equivalent van het Nederlandse VWO. Ze doet het daar goed en (belangrijker nog) ze vindt het leuk. Me happy!

20190812_162648

Nogmaals Kelly in augustus 2019

Het valt niet mee om een dochter te hebben die in een ander land woont. Ze betekent ALLES voor me en ik maak me constant zorgen over haar welzijn. Wellicht onterecht, maar je wilt er gewoon 24/7 voor haar zijn he? We hebben echt een goede band, maar het contact blijft natuurlijk beperkt. Zo had ik me het leven als ouder niet voorgesteld…

Lia

Op 18 november was ik alweer acht jaar samen met mijn dinnetje. Dit jaar hadden we weer een geweldige vakantie op Ibiza, nadat we vorig jaar een keer verstek moesten laten gaan i.v.m. andere (dure) uitgaven. We hebben daar weer een geweldige tijd gehad!

20190917_095842

Lietje en Gertje op de ferry van Ibiza naar Formentera

Op dit moment zijn we druk bezig met een behoorlijke make-over van ons appartement op de begane grond. We hebben allebei zo onze eigen ideeën over de inrichting, maar gelukkig zijn deze verschillen niet onoverkomelijk en kunnen we elkaar aardig in het midden ontmoeten.

Uiteraard heb ik jullie op Facebook weer regelmatig lastiggevallen met die ellendige bitterballen-foto’s. Het is min of meer mijn handelsmerk geworden en door velen wordt ik al ‘Bitterbal’ genoemd… 😀 Het is inderdaad geen publiekelijk geheim dat we erruggg vaak terrassen, waarbij deze onvermijdelijke snack nu eenmaal niet kan ontbreken, uiteraard vergezeld van een halve liter gerstenat. Ook de nodige stedentripjes en wellness bezoekjes waren dit jaar weer niet van de lucht.

Lia is -naast mijn partner- ook echt mijn maatje!

De motor

Op mijn Suzuki GSX-R 600 heb ik weer een flink aantal mooie momenten beleefd, welke ik ook vaak heb vastgelegd middels mijn action cam. Ik startte met de GoPro Hero5, maar al snel maakte deze in het afgelopen jaar plaats voor het vlaggenschip: de GoPro Hero7 Black. Dit heeft geweldige plaatjes opgeleverd, welke ik uiteraard niet publiceer op Facebook en YouTube om begrijpelijke redenen… 😉

IMG-1269 (2)

On the move!

Ik ben een mooi weer-rijder en daarom staat het blauw/witte monster momenteel op stal in onze garagebox, hier twee straten verderop, lekker lurkend aan de druppellader. Wanneer de lente weer een beetje aanbreekt krijgt hij eerst een grote beurt en daarna gaan we weer losssss! 😛

De ambu

Reeds lang geleden besloot ik te kiezen voor dit mooie beroep. Inmiddels zijn we bijna 36 jaar verder en stel ik mezelf steeds vaker de vraag of ik dit nog wel wil doen. Het antwoord daarop is nog steeds hetzelfde, namelijk JA! Ik heb gedurende die lange periode ontzettend veel gezien en meegemaakt. Ik memoreer maar even aan de Turkish Airlines crash, De Volendam-brand, de Bijlmerramp, de massale schietpartij in de Ridderhof te Alphen a/d Rijn, de treinramp in Hoofddorp, de gigantische crash in de zeer dichte mist op de A6 met vele doden en zo kan ik nog wel ff doorgaan. Stuk voor stuk dingen die je ‘rugzakje’ vullen.

Gedurende de eerste 20 jaar ging het allemaal wel oké. Ik kon er goed mee omgaan. Maar je merkt toch wel dat het na een langere periode zijn tol begint te eisen; iets dat jongere collega’s later zeker nog gaan ondervinden, ook al gun ik ze dat niet.

juni 2018

Smile! 🙂

Ik heb het al vaker gezegd: je hebt een soort haat/liefdeverhouding met dit beroep. Aan de ene kant ben je blij dat je een paar dagen vrij bent, maar wanneer je een sirene hoort in je dorpje kijk je toch ff snel op de P2000-app om erachter te komen waar je collega’s naar op weg zijn.

Ik val door mijn lange dienstverband nog binnen de oude regeling van bezwarende beroepen en dat betekent dat ik er op mijn 55e uit kan, mocht ik dat willen. Concreet betekent dat voor mij dus op 1 april 2020. Twee weken geleden ontving ik dan ook een mail van P&O met de vraag wat ik wilde. Uiteraard heb ik kenbaar gemaakt dat ik wilde bijtekenen, ook al ben ik (letterlijk) het langst zittende personeelslid binnen de hele RAV.

Regelmatig heb ik het gevoel dat ik er wel klaar mee ben, maar veel vaker ook weer niet. Volgens mij functioneer ik nog steeds heel goed en kan ik de ‘nieuwe generatie’ wel het e.e.a. bijbrengen, zonder daarbij belerend te willen zijn. Deze generatie kan op haar beurt de oude garde wellicht ook weer voorzien van nieuwe input waar wij nooit aan gedacht hadden. Niemand heeft de kennis in pacht; óók niet de mensen met een zeer lange staat van dienst….

nieuw uniform

Het nieuwe landelijke uniform

2019 was ook het jaar waarin we afscheid namen van ons oude uniform. Nu heb ik vele uniform-wissels meegemaakt in de loop der tijd. Het was inmiddels weer eens tijd voor iets nieuws. Ik moest heel erg wennen aan dit nieuwe concept, maar toen ik het eenmaal in het echt zag was ik echt helemaal om. Het is herkenbaar, comfortabel, werkbaar en bovendien uniek, omdat ze dit keer patent op het ontwerp hebben gekregen en we dus niet bang hoeven te zijn dat we er bijlopen als een werknemer van b.v. Liander…

Ook de striping op de auto’s is gewijzigd. Dat geldt niet alleen voor ons, maar voor alle hulpdiensten. Dit zal via natuurlijk verloop plaatsvinden. Persoonlijk vind ik het spuuglelijk! Het betreft eigenlijk hetzelfde patroon als voorheen, maar dan veel breder, waarbij ook nog eens zaken zoals het alarmnummer op het voertuig ontbreken, maar wel het voertuignummer TWEE (!) keer op de zijkant staat. Ik weet niet welke debiel dit heeft bedacht, schiet mij dus maar lek… 😦

Resumé

Beste vrienden en vriendinnetjes, we worden ouder. Het klinkt misschien gek, maar sinds ik uit het intensieve radiowereldje ben gestapt lijkt het opeens veel harder te gaan dan voorheen. Voor mijn gevoel ben ik in vijf jaar tijd tien jaar ouder geworden, zowel qua gedrag als qua uiterlijk. Zou het dan toch zo zijn dat je jeugdige uitstraling wordt bepaald door datgene waar je je mee bezighoudt? Ik geloof het zeker!

Het antwoord daarop is simpel gevonden. HEUL snel een flink bedrag winnen bij de staatsloterij, kappen bij de RAV en als de sodemieter een regionale commerciële zendmachtiging aanvragen en je eigen station oprichten!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Back in the old days; 15 jaar geleden in de home studio, waar elke werkdag Zomerveld Horizontaal werd opgenomen voor de volgende dag. Deze (en andere shows) heb ik 14 jaar lang gedaan op Radio Mebora.

We blijven dromen…

Ik wens iedereen een heel gelukkig en gezond 2020!

 

 

 

Eigen recept van mijn favo gerecht

Op verzoek van velen; hierbij het recept van het gerecht dat ik al zo’n jaartje of twintig maak. Toch heeft er in de loop der tijd een behoorlijke fine tuning plaatsgevonden, waardoor het steeds lekkerder is geworden.

Varkensreepjes met roerbakgroenten in een romige ananas/roomkaassaus met Fusilli Tricolore pasta.

Benodigdheden (voor drie personen):

  • 450 gram ongepaneerde varkensschnitzel
  • kerriepoeder
  • peper
  • zout
  • knoflookpoeder
  • bieslook
  • olijfolie
  • blikje ananas (4 schijven)
  • mosterd
  • 250 gram Chinese roerbakmix (koop je kant en klaar bij de supermarkt)
  • maizena (om de saus te binden)
  • 125 gram verse ananas-roomkaas
  • 1 of 2 bouillonblokjes
  • 1 deciliter melk
  • ketjap manis
  • pasta (bij voorkeur Fusilli Tricolore)
  • een beetje boter of margarine
pasta3

Een gedeelte van de ingrediënten

Voorbereiding:

  • Snijd de schnitzels in reepjes of blokjes. Marineer deze met wat ketjap manis en bestrooi het rijkelijk met kerriepoeder en wat knoflookpoeder. Goed doorroeren en een uurtje (liever langer) verder laten marineren in de koelkast.
  • Snijd de ananasschijven in stukjes. Bewaar het sap!
  • Meng twee koffielepels maizena in een half kopje water.
pasta2.jpg

Halverwege…

Bereiding:

  • Breng een grote pan water met voldoende zout aan de kook. Wanneer het water eenmaal kookt, voeg je de pasta toe en kook je deze volgens de aanwijzing op de verpakking. Hou altijd de minimale kooktijd aan (al dente) voor een stevige bite, anders wordt het snot. Voor Fusilli is dit meestal 6 minuten.
  • Verhit tegelijkertijd wat olijfolie in een flinke wok.
  • Bak de schnitzelreepjes al omscheppend gedurende twee minuten.
  • Schep de reepjes met een schuimspaan uit de wok en leg ze op een bord. Ze zijn dan nog half rauw.
  • Doe de ananas-roomkaas, de melk, de ananas, het resterende ananassap en een flinke eetlepel mosterd in de wok. Verkruimel 1 tot 1½ bouillonblokje (naar smaak) en voeg dit ook toe. Blijf roeren gedurende ongeveer twee minuutjes. Je kunt er overigens voor kiezen om de ananas wat later toe te voegen, zodat deze zijn textuur wat meer behoudt en niet ‘verdwijnt’ in het gerecht.
  • Voeg de schnitzelreepjes weer toe, samen met de roerbakgroenten. Blijf wederom goed roeren. We zijn tenslotte aan het roerbakken… 😉
  • Blijf roerbakken tot het vlees goed gaar is en de roerbakgroenten flink geslonken zijn. Bepaal voor jezelf hoe rauw of doorbakken je de groenten wilt hebben. Mijn advies: hou ze half rauw voor een lekkere en gezonde bite.
  • Wanneer het naar je zin is, is het tijd om de saus te binden. Hij is nu n.l. nog heel erg vloeibaar. Gebruik hiervoor de (eerder klaargemaakte) maizena oplossing. Let op: voordat je de maizena oplossing toevoegd is het belangrijk om deze eerst nog even goed door te roeren! Giet het voorzichtig in de wok, terwijl je goed blijft roeren. Gebruik eerst de helft van het mengsel. Wanneer het nog niet genoeg ingebonden is, voeg je geleidelijk de rest toe, net zolang tot de saus dik genoeg is.
  • Breng het gerecht op smaak met voldoende peper, bieslook en eventueel nog wat knoflookpoeder. Zout is echt niet meer nodig vanwege de bouillonblokjes.
  • De pasta is inmiddels ook wel klaar. Nadat je deze hebt afgegoten voeg je een paar flinke klonten boter toe en roer je dit goed door de pasta. Dit voorkomt kleven en zorgt bovendien voor een lekkere smaak.
pasta1

Links de saus, rechts de pasta

Klaar! 🙂

De Fusilli kun je eventueel vervangen door Tagliatelle (lintmacaroni). Ik zou dan wel de Tagliatelle Verde nemen, de groene dus. Ook erg lekker, alhoewel mijn sterke voorkeur uitgaat naar Fusilli Tricolore, want die bite past beter bij dit gerecht. Anyway, hou ongeveer 80 tot 100 gram pasta per persoon aan, ongeacht de soort die je gebruikt. In dit recept (voor 3 personen) dus ongeveer 300 gram.

Lekkah! 😛

 

 

 

 

De waarheid achter bio-ethanol

Gedurende jaar en dag verdiep ik me uitvoerig in alles wat te maken heeft met de performance van verbrandingsmotoren.

Sinds 1 oktober 2019 is de reguliere Euro95 vervangen door E10; een brandstof die bestaat uit 90% benzine, aangevuld met 10% alcohol (bio-ethanol). De overheid denkt hiermee de uitstoot van CO2 te beperken. Niets is echter minder waar. Bovendien sloopt de 10% bio-ethanol je motor. Hieronder ga ik op de materie in…

Is E10 wel zo groen?

Daar zijn inmiddels al veel vragen over gesteld. Al in 2017 schreven 174 academici een open brief waarin zij het kabinet opriepen om te stoppen met het maken van biobrandstof. Biobrandstof, gemaakt van voedselgewassen, is volgens hen een ‘achterhaald idee’. Zij zeggen dat de productie van alternatieve brandstoffen het land uitput en ‘een schadelijk effect heeft op klimaat, mens, milieu en natuur’. Het maken van brandstof met één type plant of boom verdringt natuurlijke bossen en biodiversiteit, zo zeggen zij.

e10

Daarnaast is E10 brandstof veel minder efficiënt. Je moet dus veel meer ervan verbranden om aan dezelfde prestaties te komen. Dat manifesteert zich door een merkbaar hoger brandstofverbruik; iets dat ik aan den lijve reeds heb ondervonden.

Zeer schadelijk voor je motor

Op internet zijn diverse schema’s te vinden waarop antwoord wordt gegeven op de vraag: “Is mijn motor geschikt voor E10?”

Laat je hierdoor niet misleiden! Wanneer het antwoord op bovenstaande vraag ‘ja’ is, betekent dat alleen dat je motor er op KAN lopen. Het zegt dus niets over de manier WAAROP je motor er op loopt en wat de gevolgen op lange termijn zullen zijn.

Bio-ethanol is per definitie (zeer) slecht voor je motor. Het is alcohol en dat heeft de nare eigenschap vocht aan te trekken (en niet zo’n beetje ook). Dat kan zorgen voor corrosie (roestvorming) in je brandstoftank, zeker wanneer je je heilige koe een tijdje niet gebruikt. Het aangetrokken vocht zorgt voor een sterke afscheiding tussen de benzine en de alcohol, waardoor je bij de eerstvolgende start puur op alcohol zult rijden, omdat deze is gezakt naar het onderste deel van je tank.

kleppen

Bovendien kan alcohol bepaalde rubber- en andere kunststofsoorten aantasten. Denk hierbij b.v. aan je brandstofleidingen en diverse pakkingen, waardoor allerlei nare lekkages kunnen ontstaan. Het kan uiteindelijk zelfs leiden tot beschadiging van je kleppen (zie foto hierboven) en dan heb je de poppen echt goed aan het dansen! Trek je knip maar… 😦

Wat moet ik dan tanken?

Gelukkig bestaan er nog brandstoffen waaraan géén bio-ethanol is toegevoegd. We hebben het dan over de z.g. premium brandstoffen, zoals BP Ultimate, Esso Synergy Plus en (mijn favoriet) Shell V-Power. Ja, daar betaal je meer voor (ongeveer 10 tot 12 cent per liter), maar dat verdiend zichzelf snel terug. Je verbruikt n.l. echt veel minder brandstof.

Bovendien hebben deze brandstoffen een hoger octaangetal (98), waardoor ze je motor veel rustiger laten lopen, zelfs als je motormanagement is gemapped op 95. De klopvastheid is veel beter, waardoor de pingel-sensor minder vaak hoeft in te grijpen. Je merkt het direct; je motor loopt veel minder rauw en beschikt over 10 tot 20% meer vermogen t.o.v. E10 brandstof.

VPower

Daarnaast beschikt Shell V-Power als bonus over een additief dat je injectiesysteem reinigt en zelfs bestaande verontreiniging tot 80% kan verwijderen. Dat is geen gebakken lucht zoals sommige boze tongen beweren; dat is wetenschappelijk (onafhankelijk) aangetoond.

Op de pompen met V-Power staat overigens de aanduiding E5 te lezen. Dit houdt niet in dat er ook daadwerkelijk bio-ethanol in zit. Het betreft hier een wettelijke (Europese) verplichting. E5 staat n.l. letterlijk voor 0 tot 5% toevoeging van bio-ethanol. In V-Power zit dus 0%, dat is absoluut zeker.

Resumerend

Zet jezelf over dat dubbeltje per liter meer heen. Je rijdt zuiniger, je veroorzaakt geen schade aan je motor door die pleuris alcohol, je motor blijft schoon door de toegevoegde reinigings-dope en hij loopt mooier door het hogere octaangetal.

Doe je het niet en ga je voor een koopje aan de E10 pomp? Prima, maar ga niet lopen mauwen wanneer je een forse garagerekening gepresenteerd krijgt op termijn.

Onderschat dit niet! In sommige landen was E10 al geruime tijd ingevoerd en de motorschadegevallen aldaar zijn niet van de lucht, zeker bij wat oudere auto’s en motorfietsen.

Wees gewaarschuwd…

 

 

 

 

Bliksembezoek

Ik zie mijn dochter Kelly eigenlijk maar mondjesmaat, echter wel net genoeg om haar niet uit het oog te verliezen. Uiteraard bellen en chatten we zeer regelmatig, maar dat haalt het natuurlijk niet bij een echt bezoek.

De meeste lezers weten het; ze woont inmiddels 6½ jaar in Engeland en ik bezoek haar daar twee keer per jaar. Een keer rond haar verjaardag in juni en een keer rond kerst.

20190812_162648

Hoe leuk is het dan als ze onverwachts met haar moeder een bliksembezoek van drie dagen aan Nederland brengt? 🙂 De laatste keer dat ze voet aan Nederlandse bodem zette was in het jaar 2014. Mijn vader was toen al overleden, maar mijn moeder woonde nog gewoon zelfstandig. Van die hereniging heb ik trouwens nog vele leuke foto’s.

Vandaag was duidelijk ‘a trip down memory lane’. Direct na mijn vroege dienst zijn we naar zo’n beetje alle plekjes gegaan waar haar jeugdherinneringen lagen. O.a. naar de Zonnebloemstraat in Katwijk. Daar woonden we destijds. Haar toenmalige school ligt daar 50 meter vandaan.

20190812_163241

Toen we daar langs liepen volgde er een aangename verrassing. Haar toenmalige juf Els was aanwezig in het schoolgebouw om de plantjes water te geven tijdens de vakantieperiode. Ze zag ons en rende meteen naar buiten. “Heeeee Kelly!” Ongelooflijk dat ze haar meteen herkende. Dat zegt wel iets over een mens…

We hebben lang staan kletsen en ze wist werkelijk nog alles van haar. Uiteraard wilde ze alles weten over hoe het met haar ging op school in Engeland. Aan mij vroeg ze of ik nog steeds bij de ambulancedienst werkte. Wat een geheugen, leuk hoor! Zoiets levert natuurlijk een mooi foto-momentje op…

20190812_154406

Kelly samen met haar ‘oude’ juf Els

Een wat minder vrolijk, maar wel indrukwekkend onderdeel van ons tripje was het bezoek aan het graf van mijn vader en moeder. Dat dit onderdeel van het programma zou worden wist ze al van tevoren. Het was zelfs op haar eigen, uitdrukkelijke verzoek. Ze had die middag al wat bloemetjes gekocht en heeft die op het graf gelegd. Mannnn, wat ging er veel in dat koppie om op dat moment. Ik VOELDE haar verdriet. Ze was heel erg close met mijn ouders. Ze heeft daar ontzettend veel gelogeerd en had een zeer speciale band met ze.

Ik stond echt op mijn lip te bijten…

20190812_160643

Het graf van haar oma en opa…

Tijdens de rit naar het centrum van Katwijk was het opeens erg stil in de auto, maar nadat ik in de parkeergarage van de Boulevard de wagen had neergezet ging het wel weer. Eerst maar even het strand opgelopen, want die had ze al lang niet meer gezien. Daar hebben we wat mooie plaatjes geschoten. Vervolgens gingen we wat eten en drinken bij Zee en Zon.

20190812_162542

Daarna hebben we het centrum van Katwijk een aantal keer doorgewandeld. Aan de ene kant was het voor haar een feest van herkenning, maar aan de andere kant was er toch ook wel weer heel veel veranderd.

Op een gegeven moment vroeg ik haar hoe ze dit allemaal beleefde. Ze antwoordde me in het Engels, terwijl we eigenlijk bijna altijd Nederlands met elkaar praten.

“I’m confused….”

 

 

Trotse vader

Als vader zijnde ben je over het algemeen trots op je kind. Dat is vrij normaal. In mijn geval geldt dat in een overtreffende trap; iets waar ik goede redenen voor heb.

Het is alweer 6½ jaar geleden dat mijn ex besloot om naar Engeland te verhuizen. Kelly ging met haar mee. Iedereen die me al wat langer kent weet dat ik daar behoorlijk kapot van was. Daar is destijds al genoeg over geschreven, dus dat ga ik nu niet meer doen, vooral omdat ik vrede gesloten heb met dat gegeven.

Vrijwel direct na haar aankomst in Engeland ging ze (uiteraard) weer naar school. Het werd Applegarth Academy; een basisschool met een goede reputatie. Ik hield mijn hart vast! Zou ze dat wel gaan redden? Ik bedoel: zoveel veranderingen in zo’n korte tijd? Binnen een jaar werd ze uitgeroepen tot ‘most promising student of the year’…

Damn!

14264927_10209142423544960_7616134391899489053_n

Kelly in haar schooluniform in 2016

Na de basisschool volgde ze het voortgezet onderwijs. De keus viel uiteindelijk op Shirley Highschool. Ik moet even in het kort iets uitleggen over het Britse schoolsysteem, anders snap je geen zak van dit verhaal.

In Nederland kies je voor een niveau in de vorm van een bepaalde school (MAVO, HAVO, VMBO, VWO, etc). In Engeland werkt dat nogal anders en in mijn opinie stukken beter. Iedereen gaat naar de Highschool, waarbij voor elke leerling de mogelijkheid bestaat om een bepaald vak op een bepaald niveau te volgen. Ben je b.v. heel erg goed in je talen, dan volg je die op een hoog level, terwijl je je exacte vakken op een wat lager level doet, wanneer je daar wat minder goed in bent.

Het grote voordeel van dit systeem is dat je niet kunt blijven zitten; iets dat nogal demotiverend kan zijn voor kinderen. Bovendien is het gewoon niet eerlijk dat je een jaar over moet doen omdat je in één vak toevallig heel slecht presteert, maar wel uitblinkt in de rest… Dat is toch raar??

20190615_183356

Half a woman, half a girl… 😉

Anyway, dat is daar gelukkig niet aan de orde. Kelly is een z.g. ‘Alpha-kind’, oftewel zeer goed in b.v. haar talen en minder goed in exacte vakken. Waarschijnlijk is dat mijn schuld, want zo ben ik ook in elkaar gesleuteld… 😉 Het grappige van bovengenoemd schoolsysteem is ook dat je eigenlijk niet kunt zakken voor je eindexamens. Je slaagt per vak en wanneer je een vak verkloot ben je daar gewoon niet voor geslaagd, maar voor de rest wel.

Ze heeft er hard aan getrokken. Héél hard zelfs… Er bestaat voor de leerlingen een mogelijkheid om z.g. ‘revision classes’ te volgen. Noem het maar naschoolse bijles op geheel vrijwillige basis, om je kansen wat te vergroten. Daar waar vele klasgenoten lekker naar huis gingen, maakte Kelly daar uitvoerig gebruik van. Bovendien maakte ze haar huiswerk daarna ook nog op school, omdat ze zich daar beter kon concentreren. Thuis is er sprake van twee luidruchtige broertjes en ze wil het gewoon allemaal goed doen.

20190617_130607

In de trein, onderweg naar London city

Dit heeft allemaal zijn vruchten afgeworpen. Ze kreeg op voorhand een ‘unconditional place’ voor Sixth Form, ongeacht de uitslag van haar eindexamens!

Snap je nu wat ik bedoel met het feit dat ik trots op haar ben?

Sixth Form is vergelijkbaar met het Nederlandse VWO. Dat heb je nodig als je wilt gaan studeren aan een universiteit. Je hoeft dan ook geen schooluniform meer aan, maar je wordt wel geacht om je representatief te kleden, zoals je dat ook zou doen in het zakenleven zeg maar…

Ze is er nog niet helemaal uit wat ze uiteindelijk wil gaan studeren. Ze houdt drie opties open: Criminology, Psychology of Jounalism (media). Wat de keus ook gaat worden; ik weet zeker dat ze alledrie haar op het lijf geschreven zijn!

Wanneer ik dit zit te typen, is het nog maar een paar uur geleden dat ik bij haar was. We hebben vier heerlijke dagen achter de rug, maar toch is daar altijd weer die ellendige reis terug. Ik kan (en wil) daar nooit aan wennen. Dat afscheid bij die bushalte, terwijl ik daarna weer op de trein spring richting de luchthaven, pfffff… 😦

Het was altijd al fijn om haar daar te bezoeken, maar stiekem wordt het eigenlijk steeds leuker. Ze is geen kind meer (nou ja, soms dan), maar je kunt gewoon wat volwassener gespreksonderwerpen aansnijden. Tegelijkertijd wordt ze steeds Britser en steeds minder Nederlands, alhoewel ze haar roots nooit wil verloochenen. Zo houdt ze de Nederlandse media goed in de gaten om niet teveel te ‘vervreemden’ van haar thuisland. Bovendien heeft ze (op vrijwillige basis) eindexamen gedaan in…. Nederlandse taal! Ze was de enige in het hele land en moest daarvoor zelfs naar een andere school. Slim hoor; het kan maar zwart op wit staan!

Nu nog even de verse wonden van het recentelijke afscheid likken, maar dat komt ook wel weer goed.

Net als altijd….

 

 

 

En dan hoor je dat nummer opeens weer…

Drie dagen geleden draaide ik weer eens een dienstje op de zorgambulance. Dat is een ambu die geen spoedritten rijdt, maar alleen low-care gepland vervoer doet. Over het algemeen betreffen dat ritten naar een hospice of zorginstelling.

Op zich een welkome afwisseling op z’n tijd. Je wordt niet de hele dag opgejaagd door de meldkamer omdat er een aantal 112-ritten in de wacht staan, je eet op tijd en hebt (bijna) nooit overwerk. Bovendien hoef je je bus niet om de haverklap aan te vullen, omdat je ik-weet-niet-wat allemaal hebt gebruikt. Vrij relaxed dus…

zorgambu

Eén van de zorgambulances van Hollands Midden; herkenbaar aan de ‘4’ als derde cijfer in het voertuignummer

Zo hadden we een ritje naar een verzorgingshuis in Heemstede. Om de betreffende afdeling te bereiken moesten we met brancard en al door de grote gemeenschappelijke ruimte. Daar was de activiteitenbegeleiding druk bezig met het entertainen van de aldaar aanwezige bewoners. Op de achtergrond stond muziek aan. Nu zijn dat bijna altijd nummers die de veelal demente bejaarden zich nog goed kunnen herinneren.

Het nummer dat op dat moment draaide herkende ik onmiddellijk, maar had ik al jaren niet meer gehoord. Ik neuriede hem meteen mee en realiseerde me dat de laatste keer dat ik het had gehoord bij mijn ouders thuis was, toen ze beiden nog leefden. Mijn vader was gek op muziek en draaide van alles en nog wat; vooral veel 50’s, want daar lag zijn jeugd.

Ik werd overvallen door een warm gevoel. Een gevoel van herkenning en herinnering. Ik had echter geen idee wie de uitvoerende artiest was, maar de lyrics kende ik uit mijn hoofd.

Lang leve Google! Eenmaal thuis aangekomen typte ik wat zinnetjes van de songtext in en binnen no-time kwam naar voren dat het ‘Seven Lonely Days’ van Bonnie Lou uit het jaar 1953 betrof.

Ik heb hem werkelijk wel tien keer achter elkaar gedraaid op YouTube en Spotify. Niet omdat ik het nou persé zo’n goeie plaat vind, maar meer vanwege de warme herinneringen. Ik kan me nog herinneren dat mijn vader zelfs de originele 78-toerenplaat ervan had, maar helaas is die verloren gegaan tijdens de ontruiming van mijn ouderlijk huis, nadat mijn moeder 2½ jaar geleden overleed.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Pap en Mam

Dit zijn ook de momenten dat je je ouders opeens mist. Ik ben nog steeds bezig met het wegstoppen en ontkennen daarvan, maar ik ben er inmiddels ook achter dat, naarmate de tijd verstrijkt, het nu eigenlijk pas goed begint door te dringen.

En dit soort liedjes helpen daarbij behoorlijk…

 

 

Het reilen en zeilen van de Norderney

Dit verhaal gaat over een schip.

Een zendschip…

Ik heb indertijd heel veel over het fenomeen ‘radio’ geschreven, dus dat ga ik nu niet meer doen. Toch heeft dit artikel daar wel zeer direct betrekking op. Het handelt n.l. over de Norderney; het laatste zendschip van Radio Veronica. Van jongs af aan ben ik gefascineerd door deze schuit, iets dat verschillende oorzaken heeft.

Om te beginnen is etherpiraterij me met de paplepel ingegoten. Mijn vader was bijzonder actief op dat gebied en al snel pakte ik het estafettestokje over. Daarnaast ben ik opgegroeid aan de kust en zag ik mijn heldenschepen daadwerkelijk liggen vanaf de Katwijkse Boulevard.

Op zee

Ik weet het nog goed: zo’n zes mijl uit de kust helemaal links lag de Norderney van Veronica voor anker, uiterst rechts de Mi Amigo van Caroline en daar precies tussenin de Mebo II van Noordzee. Met Caroline heb ik nooit zoveel gehad. Wel met Radio Noordzee, maar aangezien Veronica er al veel eerder was, was dat toch wel de grote favoriet.

op zee

De Norderney op zee

Na het verdwijnen van de populaire zenders op ‘The Day the music Died’ (31 augustus 1974) ben ik de Norderney blijven volgen. Waarom? Mwah, waarschijnlijk omdat je toch altijd een bepaalde hang naar leuke, inspirerende dingen uit het verleden hebt. Bovendien hangt er iets magisch rondom dat schip. Ik kan het niet echt uitleggen; het is een irrationeel gevoel. Bovendien is het één van de weinige zendschepen die de tand des tijds hebben doorstaan.

In al die jaren heb ik enorm veel kennis over deze schuit opgedaan. Sterker nog: er is eigenlijk niets dat ik niet van haar weet. Vraag me maar wat de diepgang is of wat de afmetingen exact zijn en je krijgt ad hoc het juiste antwoord. Misschien een beetje neirdy, maar je bent fan of niet he? 😉

Van sloopschip naar zendschip

Het gaat echt te ver om hier op WordPress de tijdlijn volledig op te sommen en dat doe ik dus ook niet. Wel maak ik je deelgenoot van enkele highlights, want ook na haar zeezenderperiode heeft ze nogal wat meegemaakt.

We beginnen maar even op 16 november 1964. Dat was de datum waarop de directie van Veronica de voormalige IJsland trawler NC420 ‘Norderney’ (voorheen: Paul J Muller) aanschafte. Het vorige schip, de Borkum Riff (een voormalig lichtschip) had zijn beste tijd gehad en bovendien was er behoefte aan meer studioruimte aan boord.

Veronica-1952-Norderney-001

Een foto uit 1952: de Paul J Muller (later Norderney) als stoom-IJsland trawler

Het in 1949 gebouwde schip lag van 1960 tot 1964 aanvankelijk in IJmuiden als sloopschip en later in Haarlem. Men hoopte n.l. toch nog een koper er voor te vinden. Dit leek echter niet te lukken en werd toch een aanvang gemaakt met de sloop. Het was een stoomschip en als eerste werden de motor, de brug en de stoomketels verwijderd. Maar goed, zoals ik al zei werd de boot net op tijd gered van de ondergang en kon worden aangevangen met de grote transformatie van (halve) trawler tot zendschip. Dit gebeurde overigens op de ZSM scheepswerf in Zaandam.

ombouw

Op de ZSM scheepswerf vond de ombouw tot zendschip plaats

Geen motor

Het feit dat de motor inmiddels ontbrak was alleen maar gunstig. Zo ontstond een enorme ruimte benedendeks en bovendien hoefde het helemaal niet zelfstandig te kunnen varen, omdat het een vaste ankerplaats kreeg. Het toch al markant vormgegeven schip werd getooid met twee witte houten masten van 25 meter hoog, waartussen de draadantenne kwam te hangen. Verder werd voldoende aandacht besteed aan comfort. Ook al werden de meeste programma’s aan wal opgenomen; aan boord verbleven voor lange periodes natuurlijk de scheepsbemanning, de kok, de zender- en studiotechnici en de nieuwslezers, totdat ze weer werden afgelost door een ‘verse’ ploeg.

nieuws

Nieuwslezer Cees Man in ’t Veld aan boord van de Norderney

Orkaan

Het feit dat het schip niet meer over een motor beschikte had ook zo zijn nadelen. Op 2 en 3 april 1973 trok er een zware orkaan (windkracht 12) over Nederland. De Norderney sloeg van haar anker en raakte op drift. De uitzendingen werden onderbroken en maakten plaats voor een SOS-signaal. De ijlings gealarmeerde sleepboot die haar terug moest trekken naar haar ankerplaats kon echter niet uitvaren. Het stormde n.l. dermate hard dat deze de haven niet kon verlaten.

De reddingboot Bernard van Leer rukte uit en de bemanningsleden werden net op tijd van boord gehaald, terwijl de Norderney nog maar driekwart mijl van de kust verwijderd was. Dat betekende dat ze zich binnen de territoriale wateren bevond (verboden uitzendgebied dus). Vlak voordat hij aan boord van de reddingboot sprong, slaagde technicus Ruud Doets er nog in om de kristallen uit de zenders te trekken, waardoor het geen zenders meer waren in de zin der wet, om zo beslaglegging te voorkomen.

Na de reddingsoperatie stormde het inmiddels zó hard dat de Bernard van Leer het niet meer aandurfde om de haven binnen te lopen. Ze verbleven maar liefst 13 uur op zee en pas toen de orkaan wat afnam in kracht kon de kapitein van de reddingboot heel voorzichtig de Scheveningse haven aandoen.

De stranding

Het zendschip werd tien minuten na de laatste redding bij Kijkduin op het strand geworpen en daar trok ze zeer veel bekijks. Eigenlijk was er geen slechter moment voor de stranding denkbaar, want het viel precies samen met de actie ‘Veronica blijft, als u dat wilt’, met de daarbij behorende grote protestdemonstratie in Den Haag ter behoud van het station. Spontaan bood Ronan O’Reilly, eigenaar van Radio Caroline, aan om zijn schip te gebruiken en op deze manier de demonstranten bij te staan.

Autosave-File vom d-lab2/3 der AgfaPhoto GmbH

Gestrand!

Al dagen waren verschillende sleepboten bezig om de Norderney te draaien richting zee, wat uiteindelijk ook lukte. Vele graafmachines poogden daarna geulen te graven, maar het vlottrekken liet nog op zich wachten tot de dag van de demonstratie zelf, n.l. 18 april 1973. Door springtij kwam het schip langzaam maar zeker los van het strand en snel werd het teruggesleept naar haar oorspronkelijke ankerplaats. Terwijl de Haagse binnenstad volliep met meer dan 100.000 demonstranten werden de uitzendingen vanaf de Norderney hervat en zo zat Veronica opeens met twee zenders tegelijk in de lucht; op 259 meter middengolf vanaf de Mi Amigo van Radio Caroline en op 538 meter vanaf hun eigen schip.

vlotgetrokken

De Norderney wordt vlotgetrokken

Zendersluiting

Alle demonstraties en hoorzittingen ten spijt; na de ratificering van het Verdrag van Straatsburg werden de zeezenders gesommeerd hun uitzendingen te staken. Na de dramatische definitieve zendersluiting in ’74 heeft de Norderney nog exact een jaar werkeloos op zee gelegen, in de hoop dat er toch nog juridische ruimte zou ontstaan om Veronica te continuëren. Toen daar uiteindelijk geen enkel uitzicht meer op was, werd het schip in opdracht van directeur Bull Verweij naar Amsterdam gesleept. Daar stonden de politie en Radiocontroledienst al op de kade te wachten en werden de zenders onmiddelijk in beslag genomen.

boordstudio

De boordstudio

Van hot naar her

In de jaren die daarop volgden leidde het schip een nomadenbestaan, want ze werd van hot naar her versleept. In het kort: in 1977 belandde ze in Dordrecht en Papendrecht en in 1980 in ‘s Gravendeel en Ouwerkerk, alwaar het gesloopt moest gaan worden. Toch werd ze in december 1981 verkocht aan Jan Groeneweg en vond er een grote inwendige verbouwing plaats, om vervolgens te dienen als drijvend restaurant en discotheek in Zoutkamp. De zaken liepen niet zo lekker en daarom werd ze in 1983 versleept naar Middelburg om het opnieuw te proberen.

In maart 1984 werd Vlissingen haar nieuwe ligplaats en in maart 1985 werd het Amsterdam (volgt u het nog?) In augustus 1986 werd ze wederom versleept, dit keer naar Lelystad, waar ze opnieuw in gebruik werd genomen als discotheek. Alweer ging de zaak op de fles en tussen 1987 en 1993 lag ze in Maastricht. In 1993 werd ze versleept naar Groningen, waar weer eens een gigantische verbouwing plaatsvond, om vervolgens (alweer als disco) afgemeerd te worden in Leeuwarden op 3 november 1994.

Naar België

In mei 2001 gebeurde wat mij betreft iets vreselijks. De Norderney verliet Nederland en werd afgesleept naar het Kempisch Dok in Antwerpen. Ook daar zou het weer dienst moeten gaan doen als discotheek, maar je raadt het al; ook die onderneming mislukte jammerlijk. In de vele jaren die daarop volgden lag het schip ongebruikt op diezelfde plek en werd er totaal geen onderhoud meer aan gepleegd. Wanneer je de foto’s bekijkt van de deplorabele staat waarin het schip uiteindelijk verkeerde, schieten de tranen je in de ogen. De eens zo gitzwarte romp was grauw/grijs geworden, overal zag je roest en de houten masten waren afgebroken… 😦

Norderney-Antwerpen

In Antwerpen; volledig verwaarloosd…

Godzijdank werd ze in november 2012 weer naar Amsterdam gesleept, waar de zoveelste verbouwing plaatsvond. Deze nam maar liefst vijf jaar (!) in beslag en zo werd de Norderney in mei 2018 opeens een cultureel centrum, annex restaurant en op vrijdag en zaterdag (jawel) een discotheek.

De eerste fysieke ontmoeting

Een aantal dagen geleden (vrijdag 26 mei 2019) vond er voor mij persoonlijk een grote mijlpaal plaats. Tijdens mijn werk hadden we een rit naar Amsterdam. Ik had die dag dienst op de zorgambulance (een ambu die geen spoedritten rijdt) en daardoor ben je wat vrijer in je bewegingen dan normaal. Ik zag op de GPS dat we slechts 11 minuten waren verwijderd van de NDSM-pier, oftewel de ligplaats van de Norderney. Ik stelde voor om daar even langs te rijden en mijn collega was meteen enthousiast, want zij wilde dat schip ook wel eens in het echt zien.

amsterdam2

Het gekke is dat ik alles van deze boot weet, maar ik haar nog nooit van dichtbij had gezien. Vroeger was het slechts een zwart stipje op de Noordzee, maar daar bleef het dan ook bij…

We zijn er op de navigatie naar toe gereden en ja hoor, daar lag ze dan! Zó dichtbij, zó aanraakbaar…

amsterdam4

 

Ik heb werkelijk honderden plaatjes van het schip op mijn PC staan, dus ik ken alle details. Maar dan sta je er opeens naast en wat is dat ding dan GROOT! Eigenlijk is het helemaal geen grote schuit met haar lengte van 40 meter en 5 centimeter, maar in vergelijking met een plaatje op een computerscherm dus duidelijk wel… 😉

 

amsterdam1

Ik kan je ervan verzekeren dat er op dat moment heel wat door me heen ging. Voor de allereerste keer in mijn leven heb ik haar aangeraakt. Er is overigens nog maar weinig over dat herinnerd aan de zeezendertijd. Van binnen sowieso helemaal niets na al die verbouwingen en van buiten slechts gedeeltelijk.

Het dek is destijds verhoogd tot aan de rand van de borstwering, waardoor er een railing geplaatst moest worden. Dat verziekt de authentieke aanblik behoorlijk.

Maar het is wel de Norderney!

amsterdam3

MIJN Norderney; het schip van Radio Veronica dat Nederland voor het eerst kennis liet maken met horizontale programmering, jingles, commercials, een hitlijst en überhaupt met het fenomeen ‘discjockey’…

You’re my hero, no matter what!

 

 

 

 

 

 

Spelen met de GoPro HERO 5 Black

In mijn vorige blog (klik hier) kon je al lezen hoe ik mijn splinternieuwe GoPro HERO 2018 m.b.v. een firmware patch omtoverde in een heuse HERO 5 Black; een camera uit het topsegment.

Hoe zat het ook alweer?

Nog even in het kort: De HERO 2018 is de nieuwe ‘instapper’ van GoPro, maar kennelijk hadden ze geen zin in het ontwerpen van een dergelijke nieuwe telg. Het merk besloot om een bestaand toppertje te downgraden door de leuke functies softwarematig uit te schakelen en ook de prestaties te verminderen. In simpel Nederlands: ze hebben dus gewoon veel dingen op slot gezet.

Wanneer je een beetje verstand van dergelijke zaken hebt, kun je die d.m.v. een patch gewoon weer activeren en beschik je opeens over een topcamera met de volledige functies en specificaties, zoals ze oorspronkelijk bedoeld waren op dit model.

hero

De Hero 2018 versus de Hero 5 Black. Uiterlijk waren er al geen verschillen, maar inwendig nu ook niet meer… 😉

Het verschil tussen een A-merk en een ‘nepper’

Maar goed, dit gezegd zijnde: ik ben niet iemand die op merken geilt. Een product is goed of niet, punt uit. Ik heb diverse GoPro-wannabees (Eken, Nikkei, Denver) uitgeprobeerd en ze hadden allemaal één overeenkomst: slechte kwaliteit en functionaliteit.

Geloof me op mijn woord als ik zeg dat (bijna) niemand GoPro kan evenaren. Dat kan ik ook naar eer en geweten beweren, want ik heb ze allemaal een kans gegund. De kwaliteit van het GoPro-beeld en geluid is ongeëvenaard, om nog maar niet te spreken over de randmogelijkheden…

De GoPro-app en GoPro Quick

Zo is er b.v. een GoPro-app waarmee je camera via Bluetooth in verbinding staat met je smartphone, zodat je daarop live de beelden ziet die de cam streamt. Op diezelfde app kun je tevens alle instellingen van je cam veranderen en dat werkt nèt ff een stukje comfortabeler dan wanneer je het met de touchscreen op je camera doet.

gplogo

Daarnaast is er zoiets als GoPro Quick, zowel voor je smartphone als je desktop. Die laatste heb ik geïnstalleerd op mijn PC. Het is een programma waarmee je al je video’s en foto’s kunt monteren op een bijzonder makkelijke, maar toch zeer professionele manier.

Het is een ‘intelligent’ programma dat -desgewenst-  automatisch een compilatie van het beeldmateriaal maakt en prachtig in elkaar laat overlopen. Je kunt ervoor kiezen om dat gepaard te laten gaan met muziek, waarbij de beelden in het ritme van die muziek worden gemonteerd.

GPS

Na de firmware patch was opeens ook de GPS beschikbaar. Aanvankelijk dacht ik: “Ja leuk, maar wat moet je ermee?” Nou… dat zal ik je vertellen. Wanneer de GPS is ingeschakeld ten tijde van het opnemen van de video, wordt er ook een GPS watermerk toegevoegd aan het materiaal.

gps

Screenshot van een Amerikaanse GPS demo-video, waarbij de snelheid in MP/H wordt aangegeven. Dit kun je uiteraard wijzigen in KM/H

Bij het monteren op het Quick-programma kun je al die gegevens weer tevoorschijn toveren en zelfs zichtbaar maken in je video! Je kunt op een simpele manier selecteren welke info je zichtbaar wilt toevoegen, hoe groot het in beeld verschijnt en waar precies.

Denk hierbij aan informatie zoals snelheid, afgelegde weg, G-krachten, wind-/rijrichting d.m.v. een kompas, enz. Dat is echt kicken man! 😀

Originele- of after market accessoires?

Ik zei het al: ik geil niet op merken. Wanneer ik een bepaald accessoire kan kopen van een aftermarket merk zal ik dat niet nalaten. Zo gebruik ik op het gebied van bevestigingsmateriaal -naast origineel spul- veelal merkloos materiaal. Het werkt net zo goed en alles past ook keurig, maar het is vele malen goedkoper.

dual-battery-charger-hero-5-black-3

Originele dual charger

Wel heb ik een originele GoPro acculader en dito extra accu’s aangeschaft. Veel aftermarket accu’s werken n.l. niet omdat ze die d.m.v. software hebben uitgesloten, want ze willen natuurlijk dat je HUN accu’s koopt. Maakt niet uit hoor; ik heb ze al teruggepakt door mijn cam semi-legaal te upgraden naar een exemplaar dat bijna 200 Euri’s duurder is… *grijnsss* 😀

Remote control

Tot slot dan de afstandsbediening, want die is redelijk essentiëel wanneer je vanaf je motor wilt filmen. Doordat je handschoenen draagt kun je uiteraard geen knopjes op je camera indrukken. Nu beschikt het ding wel over een (zeer) goed werkende voice control, maar je kunt je voorstellen dat hij mijn stem niet meer hoort bij een berg pokkeherrie van de uitlaat en de rijwind.

Daarom heb ik een (ook weer originele) afstandsbediening besteld. Die werkt met een WiFi-signaal en staat op die manier constant in verbinding met de camera.

remote

De originele GoPro WiFi remote control

Zoals gezegd kreeg ik deze cam binnen als een HERO 2018 en die heeft geen WiFi (yep, die hadden ze softwarematig ook uitgeschakeld), maar na de HERO 5 Black-firmware patch krijg je dat allemaal weer terug en kun je hem derhalve gewoon weer met een afstandsbediening pairen … 🙂

Bij mij hangt de camera aan de zijkant van mijn helm en dat is echt wel een hele goede positie, maar je hebt natuurlijk geen zicht meer op je display. De remote control is daarom uitgerust met een eigen display, die je voortdurend van alle info voorziet omdat hij non-stop in contact staat met je cam.

mounted_remote_cradle-800x800

Deze is nog onderweg; een originele GoPro bevestiging voor de remote control

Hij beschikt over grote knoppen (die je dus wel met handschoenen kunt indrukken) en je ziet live op zijn display daadwerkelijk wat de cam aan het doen is. De remote monteer ik straks op de kroonplaat van mijn stuur, zodat hij deel gaat uitmaken van mijn cockpit.

Uit de hand gelopen?

Ja, zo zou je het wel kunnen stellen! Aanvankelijk was ik op zoek naar een simpel cameraatje om onderweg wat plaatjes te schieten, niks meer en niks minder. Na de goedkope camera’s geretourneerd te hebben vanwege de slechte kwaliteit, kwam ik uiteindelijk toch bij GoPro uit. Toen ik echter eenmaal zag wat voor (extra) mogelijkheden dit allemaal bood werd ik meteen enthousiast en had ik er, naast het motorrijden zelf, opeens een sub-hobby bij.

Nu nog even wachten op het binnenkomen van de laatste bestellingen en vooral op beter weer!

Can’t wait…. 😉

 

 

Action cam perikelen

Gedurende mijn hele leven heb ik me regelmatig bezig gehouden met bepaalde projectjes. Wanneer iets ècht goed mijn aandacht heeft, GA ik er ook voor en stort ik me er volledig op. Dat is nu eenmaal een neurotisch trekje van me…

Dat houdt dan o.a. in dat ik me als een waanzinnige ga inlezen in de materie, met als doel om er zoveel mogelijk over te weten te komen. Kennis is immers macht en bovendien is het leuk om verstand te hebben (krijgen) van iets specifieks, om die kennis vervolgens over te dragen op anderen die daarmee zijn gebaat. Dat vind ik gewoon leuk.

crazy cam

Action cam

Het laatste project heette ‘action cam’. Ik was n.l. op zoek naar een goede helmcamera. Inmiddels weet ik alles over frame rates, resoluties en de valkuilen van sommige merken, die beweren dat ze aan bepaalde criteria voldoen, terwijl dat eigenlijk helemaal niet zo is. Dat laatste kom je alleen maar te weten wanneer je jezelf er goed in hebt verdiept en derhalve tussen de regels door kunt lezen.

GoPro

Sinds de Amerikaan Nick Woodman in 2002 de eerste GoPro action cam introduceerde, ging het meteen al hard met de ontwikkelingen op dit gebied. Na GoPro volgden vele andere merken met ‘wannabe GoPro’s’, maar niemand slaagde er echter in om de onwijs goede kwaliteit van het merk te evenaren.

Aan een dergelijke kwaliteit hangt echter wel een prijskaartje. Yep, een echte GoPro is gewoon stervensduur, maar daar krijg je dan ook wel een berg zeer goede specs voor terug.

GoPro logo

Immitatie

Alle merken proberen GoPro te imiteren, want die geldt nu eenmaal als wereldwijde standaard. Zo zijn alle mounts (bevestigingsmiddelen), van welk merk dan ook, compatibel met de originele exemplaren van GoPro. Ook probeert iedereen zijn cams zoveel mogelijk uiterlijk te laten lijken op een GoPro. Helaas betreft het dan inderdaad slechts een uiterlijke kloon, maar blijft de techniek veelal ver achter…

Vaak worden dit soort camera’s aantrekkelijk gemaakt door er een hele puist aan gratis accessoires bij te leveren, maar wanneer je er eenmaal mee gaat filmen lopen de rillingen over je rug. Daar sta je dan met al je accessoires en een camera die helemaal ruk is!

Recentelijk heb ik me ook laten verleiden tot het proberen van twee alternatieve cams. Zéker geen goedkope kastjes hoor; ze behoorden tot het hogere midden-segment, maar jeeee wat slecht! Vooral het geluid was gewoon BAGGER! Die heb ik dus onmiddellijk teruggestuurd naar Bol.com en Coolblue.

fake

Dan maar een echte

Ik besloot om toch maar ‘op zeker’ te gaan en te kiezen voor een echte GoPro, waarmee ik automatisch tot de ‘elite’ van action cam gebruikers zou gaan horen… 😉 Dit zeg ik nu gekscherend, maar veel gebruikers van dit merk beschouwen zichzelf echt als zodanig en geven af op alles dat niet-GoPro is.

Nu is het zo, dat ik echt een pokke-hekel heb aan dergelijk elitair gedoe. Op diverse fora is te lezen hoe ze hun territorium afbakenen en eventuele concurrenten op voorhand al de grond in boren. Je weet wel: van die merk-geilers. Moet je daar nu echt je kicks uit halen?

Maar goed, eerlijk is eerlijk; ze maken daar in Amerika echt vre-se-lijk goed spul waarbij alle anderen niet eens in hun schaduw kunnen staan. Dus ja, toch maar een ‘echte’ GoPro, want ik wil gewoon een kwalitatief goede helmcamera voor op de motor. Maar welk type dan…?

Zoals ik in de inleiding al vermeldde; wanneer ik mezelf ergens in verdiep, manifesteer ik me vaak als een ware neuroot. Zo kan ik b.v. dag na dag, urenlang op zoek gaan naar info op internet. Ik maak daar dan echt een project van. En zo kom je dan opeens in contact met bepaalde duistere websites die bijzonder interessante info voor je hebben…

HERO 2018

Ik had mijn oog al laten vallen op de GoPro Hero 2018. Dat is een budget-achtige camera, maar wel van HET goede merk.

Om een lang verhaal kort te maken: Ik ben er via achterdeurtjes achter gekomen dat deze cam eigenlijk de (véél duurdere) GoPro Hero 5 Black betreft, waarbij d.m.v. een software-aanpassing door GoPro veel interessante functies waren uitgeschakeld. Op die manier konden ze hem n.l. in de markt zetten als budget cam. Het was kennelijk goedkoper om een topcamera softwarematig te downgraden, dan om een totaal nieuwe goedkope camera uit te vinden.

Hmmmmm, dat betekent dus dat de originele chipset van een topcamera aanwezig is in dit ding.

Dat is interessant zeg… 🙂

Hero 2018

De Hero 2018 is gearriveerd. Nog geen kwartier later was het opeens een Hero 5 Black… 😀

Via-via heb ik beslag weten te leggen op een firmware patch, die alle geblokkeerde en gedowngrade specs kan unlocken. Ik heb de software gedownload en de zip file uitgepakt, om hem vervolgens te kopiëren op een micro SD kaart.

Toen ik de Hero 2018 ontving van het Belgische bedrijf A.S. Adventures begon ik aan de grote transformatie. Wel met de nodige bibbers, want je gaat toch fucken met de firmware van een splinternieuwe dure action cam….

De hack

Ik stopte de SD in het apparaat en meteen begon hij volgens de voorste display te downloaden. Dat was alvast een goed teken, maar hoe zou het gaan aflopen? Nou…. gewoon goed, want na deze transformatie beschikte ik opeens over een GoPro Hero 5 Black; een cam die minimaal €150,- duurder is, met zeer uitgebreide functies en echt veel betere specs!

Bij het opnieuw opstarten was ook meteen de type-aanduiding ‘Hero 5’ te zien in de display. Toch wilde ik nog meer zekerheid hebben over het feit dat ik nu daadwerkelijk te maken had met een echte Hero 5. Ik linkte de cam aan de officiële GoPro app en meteen werd de camera herkend als een Hero 5 Black.

Hoe bizar is dit??

De ‘officiële’ Hero 5 Black wordt nog steeds voor een hoge prijs te koop aangeboden, naast de ‘uitgeklede versie’; de Hero 2018, terwijl ze dus gewoon hetzelfde zijn. Je moet alleen even zo’n firmware patch uploaden in de camera en het wordt weer een cam in de topklasse! De mensen worden gewoon belazerd waar ze bij staan.

Kosten besparen is niet moeilijk

Naast het feit dat ik ontzettend veel geld heb bespaard door deze firmware patch, kocht ik hem ook nog eens bij een Belgisch bedrijf waar hij drie tientjes goedkoper was dan bij de goedkoopste aanbieder in Nederland (gewoon ff goed zoeken). Daarnaast heb ik alle accessoires besteld bij onze Chinese vrienden van Aliexpress. Wanneer ik die troep in Nederland had moeten bestellen was ik daar ongeveer 125 euri’s aan kwijt geweest. In dit geval kon ik het aftikken op slechts €35,-

Oké, er staat geen ‘GoPro’ op, maar verder is het gewoon identiek spul. Het belangrijkste is dat de cam zelf gewoon goed is. Chinees plastic is hetzelfde als Amerikaans plastic, nietwaar? 😉 De lader en extra batterijen heb ik overigens wel gewoon in Nederland besteld en dat is origineel spul van GoPro zelf.

Gopro logo 2

Nu nog even wachten tot ik alle Chinese bestellingen binnen heb, want dat duurt wat langer. No problem, want het is voorlopig toch nog zeikweer. De Suzuki staat voorlopig nog ff op stal… 😦

 

 

GSX-R upgrading

Wat een fantastisch weer hebben we de laatste tijd gehad!

Dat stelde me natuurlijk in staat om lekker te gaan buitenspelen met de Soes en dat heb ik dan ook (bijna) elke dag gedaan, al was het vaak alleen maar woon- en werkverkeer, maar toch…

20190302_150823

De Haarlemmermeerpolder (hier niet ver vandaan) bevat vele heerlijke motorwegen, met asfalt zo glad als een biljartlaken, geen zijwegen en weinig verkeer. Daar was ik dan ook regelmatig te vinden op mijn blauw/witte duivel.

Het is een perfect gebied voor het betere bochtenwerk en je kunt daar zonder problemen af en toe even lekker doorgassen, zonder iemand daarbij tot last te zijn.

20190302_150639

Tankpad om krassen van je jack op de tank te voorkomen

Intussen hebben er een aantal upgrades plaatsgevonden. Niet veel, want de fiets beschikte bij de aankoop al over vele items die ik zelf ook zou hebben aangeschaft.

Kentekenplaat en nieuwe klem

Op Facebook had ik al wat pics gepost van de nieuwe kentekenplaatklem, voorzien van een eigen tekst.

Normaal gesproken heeft deze Soes een soort van achterspatbord met geïntegreerde reflector, maar dat is echt geen gezicht. De vorige eigenaar heeft die dus terecht vervangen voor een korte kentekenplaathouder waar de plaat direct tegenaan was geschroefd. Daardoor ontbrak echter de (verplichte) reflector.

20190302_150923

Yabba Dabba Dooo! 😀 😀

Door een nieuwe plaatklem op de houder te monteren was ik in staat om daar dan weer een reflectortje tegenaan te schroeven. Ik heb meteen ook maar een nieuwe kentekenplaat met opgelegde letters besteld, want dat staat een stuk beter.

LED verlichting

De GSX-R heeft standaard halogeenverlichting aan de voorzijde. Een behoorlijk verouderd concept, dat echter door vele auto- en motormerken anno 2019 nog steeds als standaard wordt gehanteerd. Het zuipt stroom van je accu, terwijl de lichtopbrengst ronduit slecht te noemen is. Dat kan dus beter!

Afgelopen week is het groot- en dimlicht vervangen door Hilox XTR-Black LED verlichting; de allerbeste die op dit moment te koop is. Ook de beide stadslichtjes zijn LED geworden, om de boel passend op elkaar te maken qua kleur.

Kolere, wat een puist licht komt daar vanaf zeg, echt niet normaal! De kleurtemperatuur is 5700K (Kelvin), wat inhoudt dat het kleurbeeld van de lichtbundel echt spierwit is, terwijl ze behoorlijk ‘blauwig’ aandoen wanneer je er naar kijkt. Errug mooi! 😀

Dit was best wel een kostbare investering, want voor één lamp betaal je al 99 euri’s. Toch is het de prijs meer dan waard. Je hoeft je geen zorgen meer te maken over eventuele uitval, want deze LED lamp heeft minimaal 50.000 branduren, dus die overleeft de fiets gewoon.

Goed licht is belangrijk (zeker op een motor) en daarnaast smoelt het gewoon goed.

h7-xtr-black-led-kit-5700k-hilox-evolution-solo

Hilox XTR Black, met ingebouwde ventilator om al het lichtgeweld af te koelen. Maat H7 voor het dimlicht en H9 voor het groot licht

Action cam

Het is altijd leuk om een camera aan boord te hebben. Je kunt mooie plaatjes schieten van het betere bochtenwerk of de prachtige omgeving. Marktleider op dit gebied is natuurlijk GoPro, maar dat is nogal duur zeg maar.

Ik heb inmiddels twee alternatieve cams in huis gehad, maar ik heb ze direct weer teruggestuurd. De eerste had behoorlijke playback issues (pixelating / mozaïek effect) en van de tweede was het geluid helemaal ruk, terwijl het allebei toch geen goedkope dingetjes waren.

20190223_161517

Deze cam was dus al héél snel retour! 😦

Ik heb me er behoorlijk in verdiept en begin inmiddels te geloven dat GoPro het enige merk is met solide beeld- en geluidskwaliteit. De testvideo’s op YouTube liegen er niet om…

Oké, dan maar even diep in de buidel tasten. Ik moet me er alleen nog op beraden welk type het precies gaat worden.

Slot

Ook kwam er een nieuw schijfremslot van het (goede) merk SXP. Het heeft een ‘Arte 4’ certificering en dat betekent dat hij erkend wordt door alle verzekeraars, omdat hij moeilijk te kraken is. Ik plaats hem altijd in het achterwiel, want aan de voorzijde is er al een beveiliging in de vorm van het stuurslot. Op die manier wordt het extra lastig om hem te jatten.

20190302_151705

Toch blijft het een soort schijnveiligheid. Natuurlijk doe je er alles aan om diefstal te voorkomen, maar als ze hem echt willen meenemen, lukt ze dat toch wel… 😦

Op stal

Bij langdurige periodes van slecht weer staat de Soes in de garagebox, twee straten verderop. Bij mooi weer staat hij gewoon buiten, hier achter bij het appartementencomplex onder een afdakje. Daar heeft hij dus ook de laatste twee weken gebivakkeerd, want ik heb geen zin om telkens een paar honderd meter te lopen wanneer ik ff wil rijden.

20190302_150617

Buienradar is duidelijk; de komende periode gaat het vaak regenen. Daarom heb ik hem vanmiddag weer op stal gezet en hem aangesloten op de druppellader.

We wachten op betere tijden….

 

 

 

 

Counter steering uitgelegd

Dit verhaal gaat over het fenomeen ‘counter steering’, oftewel in het Nederlands: tegensturen.

Ik vind het erg lastig om een bepaalde technische handeling op papier uit te leggen, want het heeft vooral veel te maken met de feeling die je met je motor hebt. Toch is dit zo belangrijk, dat ik een poging ga ondernemen. Bovendien bestaat het uit een aantal basisbegrippen en -handelingen die zich vrij eenvoudig laten omschrijven.

Sneller, strakker en veiliger

Met counter steering ben je in staat om een bocht echt veel sneller en strakker te nemen dan op de conventionele manier, zoals deze wordt gebezigd door veel motorrijders. In het begin voelt het misschien onnatuurlijk, maar na het een aantal keer in de praktijk te hebben gebracht kom je tot de conclusie dat dit toch echt wel de meest effectieve manier is om een bocht in te zetten en snap je eigenlijk niet waarom je er niet eerder aan begonnen was.

Natuurkunde

Ik zal je een uitvoerige natuurkundige uitleg besparen, maar enige introductie hieromtrent is wel relevant en zelfs belangrijk. In het kort komt het hier op neer;

newton

Isaac Newton

Bij het rijden op een motor heb je te maken met diverse krachten. Zo is er sprake van zwaartekracht, centrifugaalkracht, snelheid en gewicht. Tussen al dit soort krachten moet een bepaalde balans worden opgezocht, zodat het ding doet wat jij wilt dat hij doet. Simpel toch?

Op een motor stuur je in principe niet met je stuur. Nee, echt niet, behalve dan op zeer lage snelheden wanneer je b.v. een straatje wilt keren. Je stuurt bijna altijd d.m.v. het verplaatsen van gewicht, zéker met een supersport.

De conventionele manier

Stel je voor dat je een snelle bocht naar rechts wilt inzetten. Veel motorrijders zullen hun zitpositie (en daarmee dus ook het gewicht) dan verplaatsen naar rechts (kontje er naast, knietje naar buiten) en de fiets volgt vanzelf.

Is dit fout? Nee, maar het kan gewoon beter. Op hogere snelheden gaat die vlieger n.l. niet meer op! De fiets zal door deze snelheid de neiging hebben om rechtdoor te gaan in die bocht (centrifugaalkracht), of bij extreem insturen wegglijden over zijn voorwiel waardoor je een schuiver maakt. En dan is je dag echt naar de kloten hoor… 😦

Wanneer je counter steering hanteerd doe je eigenlijk iets dat te gek voor woorden lijkt. Bij het inzetten van die bocht naar rechts, stuur je naar…. links!

Ja, je leest het goed. Toen ik voor het eerst hoorde over dit fenomeen tikte ik ook op mijn voorhoofd, zo van: Ja hoor, we willen rechtsaf en we duwen het stuur de andere kant op… Tuurlijk joh!

En toch werkt het! Dit was destijds echt een eye opener voor me.

Counter steering; zo werkt het

In het voorbeeld hieronder gaan we even uit van een bocht naar rechts.

Vlak voordat je die bocht naar rechts inzet, doe je wat je altijd deed; je verplaatst je gewicht naar rechts om het zwaartepunt te verplaatsen. Maar wanneer je tijdens het inzetten van de bocht de rechter clip-on (stuurhelft) even een duwtje naar voren geeft (naar links sturen dus), krijgt de fiets door de natuurkundige wetten juist een neiging tot vallen naar RECHTS en dàt is nou precies wat je wilt! De motor zal daardoor de bocht strakker en vooral veel sneller inzetten.

counter-steering

Duidelijk overzichtje van het bochtverloop

LET OP: Het is de bedoeling dat je je rechter stuurhelft naar voren duwt, maar dus niet dat je je linker stuurhelft naar achteren trekt, want dan geef je je motor geen ruimte om zichzelf te neutraliseren in de bocht!

Blijf ook in de bocht een klein beetje naar voren duwen tegen de rechterkant van je stuur, net zolang totdat je voelt dat het voorwiel naar rechts wil komen en de fiets zich daardoor neutraliseert. Laat dat dan gewoon gebeuren en werk dat niet tegen, want dat is een natuurlijke beweging om je in het juiste spoor te brengen. Je zult merken dat je dan a.h.w. gewoon die bocht wordt ingezogen!

Wat ik hierboven beschreef is allemaal in slow motion he? In de praktijk geschiedt dit razendsnel achter elkaar.

Maar bij welke snelheid dan?

Probeer het, maar wees voorzichtig. Wanneer je dit toepast bij (te) lage snelheden zou die natuurlijke valneiging n.l. wel eens gepaard kunnen gaan met een daadwerkelijke val. Luister dus naar je fiets en VOEL wat hij doet! Elke machine is tenslotte anders.

Bij mijn GSX-R heeft het pas zin vanaf zo’n 60 à 80 km/h (afhankelijk van de scherpte van de bocht), maar bij jouw fiets kan dat weer een heel ander verhaal zijn.

countersteer

Mooi plaatje van twee ‘Gixxers’ op het circuit. Let op beide voorwielen. De voorste is al geneutraliseerd, terwijl de achterste nog tegenstuurt…

De stelregel is: hoe hoger je snelheid, hoe beter/groter het effect. Bij extreem hoge snelheden is het zelfs noodzakelijk om te counter steeren, anders ga je de apex in de bocht ècht niet aantikken, maar zal een enkele reis rechtdoor je deel zijn.

Die gasten van de Moto-GP doen op het circuit niet anders. Maar ook op de openbare weg is het zeer effectief en neem je bochten gewoon veel stabieler en dus veiliger, met veel minder kans op over- of onderstuur. Dit is motorrijden versie 2.0…

Succes verzekerd, wanneer je er eenmaal aan gewend bent.

En dat ben je al snel… 😉

Drive safe!

 

 

De wolkenfabriek

Er zijn soms van die kleine momentjes in je leven die je op één of andere manier nooit vergeet.

Tijdens mijn afgelopen dienst kregen we een ‘buitenritje’ naar de Zaanstreek. Op een gegeven moment passeer je dan een hele grote krachtcentrale van Nuon (de z.g. Hemwegcentrale), welke pal naast de snelweg staat.

Plotseling schoot weer een lieve herinnering door mijn hoofd…

nuon 2

Het moet ergens in 2007 zijn geweest dat ik op diezelfde snelweg reed, samen met Kelly. Ze was toen een jaar of vier. Ik kan me zo gauw even niet meer herinneren waar we naar op weg waren, maar dat doet er in dit verhaal ook niet toe.

Het was een prachtige zonnige dag met een staalblauwe hemel. De immense, spierwitte rookkolom die de grote schoorsteen van de krachtcentrale produceerde stond daarmee in schril contrast. Een schitterend gezicht! Ook Kelly’s aandacht was meteen geprikkeld.

Vanuit het kinderzitje op de achterbank begon het volgende gesprekje;

“Papa?”

“Ja schat?”

“Wat is dat daar?”

Ik keek in mijn achteruitkijkspiegel en zag haar vingertje wijzen naar de prachtige witte rookpluim, die de blauwe hemel in ging. Bliksemsnel dacht ik na over een origineel antwoord. En dan zie je plotsklaps het licht…

nuon 3

“Weet je? Dat is nou de wolkenfabriek! Al die grote witte wolken die je altijd in de lucht ziet worden daar gemaakt…”

Nooit, maar dan ook nooit zal ik die glinstering in haar oogjes vergeten na het horen van dit antwoord. Ik bedoel: DIT is de plek waar alle wolken worden gemaakt! Hoe leuk is de naïviteit van kinderen?

Ik heb het er nooit meer met haar over gehad, maar ik denk dat ze zich dit moment nog zeker kan herinneren, ook al is ze bijna zestien.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Nu is er zoveel gebeurd in mijn leven en uitgerekend DIT soort -eigenlijk simpele- tafereeltjes blijven je altijd bij.

Zulke herinneringen zijn onbetaalbaar!

 

 

 

 

 

Ambu-Rootje

In dit artikeltje gaan we het hebben over een -sinds kort afgezwaaide- collega. Niet zomaar een collega, maar een oudgediende (zoals ikzelf) die ik hoog heb staan.

ronald john vd heuvel

Ronald de Jong is van oorsprong een rasechte Hagenees, maar is inmiddels neergestreken in het altijd idyllische Gelderland, aangezien hij daar de laatste jaren als ambulanceverpleegkundige zijn functie uitoefende. Hij heeft ook een tijd lang gediend in Leiden, dus hij heeft aan ‘the old days’ zo’n beetje dezelfde herinneringen als ondergetekende.

In de afgelopen jaren heeft hij zich ontpopt als een ware ambassadeur voor ambulance-Nederland. Wat Ellie Lust voor de politie was, was Rootje voor de ambu-tak van de publieke hulpverlening. Regelmatig was hij op zo’n beetje alle nationale zenders te zien, wanneer er weer eens iets uitgelegd moest worden over ons werk.

ronals humberto

Ik ken Ronald goed. We hebben regelmatig contact en hebben ook een speciale band. Een soort band die je eigenlijk alleen maar tegenkomt bij gelijkgestemden, oftewel oude rotten in het vak. We spreken dezelfde taal. De taal van no-nonsense…

Enige jaren geleden besloot hij zijn eerste boek te publiceren, met daarin allerlei korte verhalen/memoires, welke in begrijpelijke taal waren geschreven, met als doel het Nederlandse volk eens een goed kijkje achter de schermen te gunnen van dit mooie beroep. Het droeg de aangrijpende titel: “Maar ik heb helemaal geen centjes voor de begrafenis”. Een titel die geen nadere uitleg behoeft…

ronald boek

Het werd een regelrechte bestseller en al snel volgde een tweede editie. En vanwege het overweldigende succes is editie nummer 3 aanstaande. Bij deze de primeur: die verschijnt in maart!

Vanavond werd ik door hem benaderd met het verzoek om een bepaald citaat uit één van mijn blogs te gebruiken. Een aantal maanden geleden heb ik op mijn WordPress account aandacht besteed aan twee wijze lessen die mijn vader me ooit meegaf, toen ik aan mijn allereerste dienst begon in 1984. Eén van die citaten sprak hem dermate aan, dat hij hem graag wilde meenemen is zijn nieuwe boek. Uiteraard was dat geen enkel probleem.

Meteen daarop stuurde hij me een pic met de betreffende passage, welke was gemaakt terwijl hij er mee bezig was.

ronald screenshot

Ro, we hebben het allebei allemaal wel gezien en meegemaakt jongen. Van de dagelijkse ritjes tot aan de grote inzetten zoals de Volendam-brand, de Bijlmerramp, de Turkish Airlines crash, de massale schietpartij in de Ridderhof (Alphen) en noem ze verder maar op allemaal. Old soldiers never die…

Ik weet zeker dat deel 3 wederom een knallend succes gaat worden.

En dat is niet meer dan terecht….